Dagbok 2016: 10.november.

Klokka er 20.40, temperaturen ute er minus 3 grader C, og det har vore enda ein finevêrsdag. Rett nok litt skya, så eg har ikkje heilt kontroll på kva tid sola kom og fór. Men ein ting er sikkert-ho var lengre bak hornet i dag enn sist eg sjekka.
Eg hadde håpa på at Nils skulle vere betre i dag, men det var han ikkje. Han har lege det meste av dagen, og har problem med å få i seg føde. Så no er vi der igjen. Vi håper det er reaksjon på vaksinen og ikkje noko anna, det var jo den dagen han vart vaksinert han fekk tilbakefallet. Eg merka ingen ting.
Så var det kanskje dumt å ta vaksinen akkurat no. Men vi fekk streng ordre med legen på Åse då vi var der om fredagen. Nils hadde time hos fastlegen tysdagen etterpå, og han sa vi skulle komme same dagen. Så slik vart det. I dag såg eg ikkje anna råd enn å utsette feiringa av 80-årsdagen på ubestemt tid. Det var med tungt hjarte eg gjorde det.
Sidan det var så fint vêr, hengde eg ut sengkleda i dag-det blir kanskje lenge til neste gong det blir høve til det . Eg bytta på sengane og vaska soverommet, badet og kjøkkenet, slik eg plar gjere om torsdagane.Og så har eg kjørt eit par klesvaskar i maskina. Matlaging blir det veldig lite av.
Men eg har hogge litt ved og fyrt i omnen. Eg likar å ha noko å styre med.
Elles har eg lese litt, sett litt TV og strikka.Har ein lest som eg håper å gjere ferdig i løpet av kvelden.
Håper Nils greier å vere oppe ei stund i kveld også, i går kveld låg han stort sett og sov på sofaen, men han var her no.

Solveig si blomstereng.

Ikkje alle vennane mine er på FB. Dei andre må også få sjå teppet som Solveig har hekla. Her skal vere 21 X 25 blomster+ halve på langsida. Her er ikkje to blomster som er heilt like.

Bok nr.70 - 2016: Sekstitallet.

Hyllet og kritikerrost! Ketil Bjørnstads personlige erindringer om et tiår som forandret verden.

Det store sekstitallet og den lille familien. I «Verden som var min. Sekstitallet» forteller Ketil Bjørnstad sin egen historie opp mot den tiden han levde i. Det er en storstilt og varm fortelling om et tiår som forandret verden, 1960-1969, som starter med frykten for atombomben og verdens undergang, og som ender med studentopprør, frigjøring, månelanding og forfatterens eget farvel med den barndommen og oppveksten som formet ham.
Familien Bjørnstad lever sitt liv på forskjellige steder i Oslo. Begge foreldrene arbeider hardt, og den yngste sønnen formes både av storpolitikken og av morens og farens private valg, deres sorger, krangler og gleder. Ennå er det mye unge Ketil ikke skjønner. Han er full av drømmer og gryende begjær. Han er sulten på livet, samtidig som han ønsker å gjemme seg bort. Han liker tapere bedre enn vinnere, og han er skeptisk til autoriteter. Dessuten leter han etter det trygge stedet der moren og faren ikke vil skille seg, der han slipper å delta i pianokonkurranser, og der han kan fortsette å drømme om jenter.
.........................................................................
Det har tatt lang tid å lese denne boka , fordi den er på heile 22 CD-plater, og fordi eg har styrt med andre ting.
Men eg har likt boka. Eg har fått repetert av mykje av det som skjedde på 60-talet, noko som også har lokka fram minne frå mitt eige liv. Eg hugsar godt kvar eg var då Kennedy vart skoten, då Sonja og Harald gifta seg og då dei første menneska landa på månen, berre for å nemne noko. det som er litt skræmande er at situasjonen på 60-talet på mange måtar liknar den vi har i dag. 
Boka er svært lettlesen, men eg kunne tenkt meg ein annan opplesar.
Eg synest boka er vel verd å lese.

Dagbok 2016: 9.november

Klokka er 17.40, temperaturen ute er minus 5 grader C og vi har hatt enda ein dag med sol og fint vêr.
No har Nils kveikt i omnen så vi har det skikkelig varmt og godt inne. Han ligg på sofaen og er ganske sløv. Vi håper det er ein reaksjon på influensavaksinen, og ikkje ein permanent tilstand.Han har ikkje appetitt, men heller ikkje feber. Sjølv merkar eg ingen ting av vaksineringa, men eg er låk i hofta igjen og kneet. Truleg fordi eg har site for mykje i ro i dag. Eit kvart skal det no vere heile tida.
I dag har eg vore på venninnebesøk. Vertinna, som nyleg har fylt 70, er frisk og sprek, elles var det litt av kvart som feilte dei andre av oss. Ja, ein tenker vel ikkje at det skal vere slik å bli gammal? Men mange gamle er jo friske og spreke heldigvis.
Eg blei henta og bringa av mannen til Ragnhild, så det var bra sørvis.
Vi sat ikkje oppe og såg valkamp sist natt, men det gjekk slik som eg spådde-Trump vann. Ikkje fordi dei ville ha han, men dei ville heller ikkje ha Hillary. Det forstår eg godt. Mange i Amerika, særleg dei fattige, vil ha "forandring" -og då har dei trua på Trump. Hillary representerer vel det tradisjonelle. Eg ville ikkje hatt nokon av dei.
Eg var i selskap frå kl.13-16. Fekk gjort litt husarbeid først på dagen, elles har eg ikkje gjort noko.
No håper vi på at Nils skal komme seg til att om ikkje altfor lenge.Torbjørn var på besøk til han mens eg var vekke.

Dagbok 2016: 8. november

Klokka er 15.00 og sola skin framleis inn stoveglasa, ho kom i 9.30 -tida i dag. Og himmelen er framleis utan ei sky, marka utan snø, men litt rim får vi finne oss i. Det var kaldt sist natt, men no er det berre minus 2 grader på trappa vår.

Vi har hatt ein aktiv føremiddag, så Nils måtte legge seg nedpå litt, derfor skriv eg blogg litt tidlegare enn vanleg.

Nils hadde legetime klokka 9.00, så vi var relativt tidleg oppe. Mens han var vekke fekk eg dusja og vaska håret- blant anna. Han kom att med enda ein sjukdom som han skal ta medisin for, no var stoffskiftet litt for høgt. Det er gjerne slik at det eine dreg det andre med seg. Tek ein medisinar har det gjerne bivirkningar.

Vi hadde planlagt ein handletur i dag. Vi starta på Kiwi, men så måtte vi innom legesenteret igjen, for vi skulle begge ha influensavaksine. Det har vi aldri før tatt, men no var det etter ordre frå kreftlegen.(Eg har sagt det til Nils før, men høyrer han på meg ?) Vi måtte sitte på venterommet i 20 minutt etter at vi hadde tatt sprøytene, men vi finn alltid nokon å prate med same kvar vi er-akkurat der er vi like.

Vi var på El-kjøp og handla kaffi før vi hamna på Amfi. Nils handla medisin, eg mat, som vanleg. Eg spanderte napoleonskake og kaffi på oss. Nils plar like slike, eg likar betre andre kaker. Men i dag syntest Nils det blei vel mykje melisglasur, mens eg åt opp min.Vi fann mange kjende å prate med; folk har begynt å lure på korleis det er med oss sidan vi er så sjeldan å sjå på Amfi. I dag vart vi sett av mange.

Eg kjøpte litt pinnekjøt i ein pakke, for å få god kraft til ei suppe. Det står på kok no.

Før eg gjekk i hus såg eg mitt snitt til å få fjerna litt lauv frå plenen, så eg sette i gang grasklipparen. Med litt hjelp av riva fekk eg fjerna det meste, men det som ligg nede i skråninga får berre ligge så lenge.

Dagbok 2016: 7.november

Rasmus Martin Elias Trovåg,  faren til Nils

Klokka er 18.00. Temperaturen på trappa er minus 6 grader C. Det har vore ein nydeleg dag her hos oss, med sol frå morgonen av og til ca kl.16.00. Den vart borte bak Melshornet nokre minutt rundt klokka 12.00. Sola varmar godt inne i huset, så vi slår av pumpa nokre timar.
I dag har det vore ein laber dag. Vi har knapt vore ute for døra. Nils var sjaber før middag og måtte legge seg nedpå att etter frokost. Eg nytta høvet til å støvsuge alle teppegolva, det vart ikkje gjort førre veka.
I morgon skal Nils til kontroll hos fastlegen, til tross for at han har vore innom i andre ærend fleire gonger i det siste. Då skal eg ta ei runde på byen og ordne  med ymse innkjøp og bestillingar. Eg får legge ein plan i kveld. Onsdag er eg invitert til lunsj hos ei veninne.
Elles har eg ikkje gjort mykje i dag. Når Nils er oppe blir det til at vi sit mykje og pratar. Pratar i telefonen gjer vi på skift; i dag ringde Ellen Marie som har vore på tur til Barcelona med rullestol. Ja, dei tok fly ned altså, men heile byen var veldig godt tilrettelagd for rullestolbrukarar. Turen var bestilt lenge før ho braut foten.
Nils har prata med systra si, blant andre, ho skulle ta stæroperasjon.
Vi hadde nok fiskesuppe til i dag også, av den eg laga i går. Det går ikkje med så mykje middagsmat her i huset som det brukte å gjere før.
Eg måtte legge opp eit nytt spøt, dvs eit nytt lestepar. Eg strikka mens eg høyrde bok på data. Eg får vondt i hofta når eg sit, så det er noko av det dummaste eg kan gjere, men det er litt surt å legge seg rett ut også. Alternativet er å stå....
Eg skal innrømme at eg saknar hagearbeidet og plenslåtten, men det er ei tid for alt. Og no er det snart til for å ha kleda frå vaskemaskina over i tørketrommelen. Dagane er korte no, så ein kjem i kveldsmodus før ein får sukk for seg.
I dag er det fødselsdagen til Rasmus Trovåg d.e. Han vart fødd 7.november 1909. Nils er født den 14.nov. og broren  Rolf den 22.nov., så der var det ikkje langt mellom fødselsdagane.

Dagbok 2016: 6.november

Klokka er 20.00. Temperaturen ute er minus 3 grader C. Vi stressa ikkje med å stå opp i dag, for ikkje ante vi kor fint det ville bli. Då eg kom inn på stova skein sola inn glasa, og himmelen var utan ei sky. Og eg sluttar aldri å fryde meg over at vi bur på solsida-; første fem åra i Ørsta var vi i skuggelandet.

Vi hadde ingen planar for dagen, og det var like greitt, for Nils var ikkje i storform, og ikkje eg heller. Ja, eg har no berre den hofta, og det er no ikkje så farleg. Eg må berre passe på å ikkje sitte for mykje.

Men det er alltid litt å styre med i eit hus. I dag bestemte vi oss for tidleg middag; Nils ville ete fiskesuppe viss eg laga det, sa han, så då gjorde eg det. Har eit lite lager i frysaren av diverse matrettar, deriblant fiskebollar frå Volda fiskemat.

Etter vi hadde ete, kvilte vi litt, til Håkon ringde. Dei var på veg inn til Rjåneset, og avtalen var at vi skulle komme ut med vår bil og hente teinene, for dei går ikkje inn i Håkon sin bil. Dei hadde fått ein fin lyr, og ein heil del krabbar. Sidan dei skulle til Hareid anbefalte vi at dei tok med fangsten dit. Her går det ikkje så mykje slik mat no. Det var fint på Rjåneset i dag, og då vi kom heim att hit i 15.30- tida skein sola framleis, og ho forsvann ikkje bak Melshornet i 12-tida heller.

Etter at vi hadde drukke kaffi og slappa av litt, laga eg ei kake som no er komen i frysaren. Eg likar ikkje å bake, det blir så mykje rot og styr, men eg fekk no vaska opp og rydda etter meg. Som de ser skjer det ikkje så mykje, og vi slappar av rett som det er. Det har med alderen å gjere -blant anna.

Ønsker alle yrkesaktive lykke til med ei ny arbeidsveke. Og pensjonistane kan berre halde fram med å slappe av. Rosene som vi fekk av Kari og Kåre står minst like fine enno.