Dagbok 2018: 10.desember

Klokka er 17.40, temperaturen er + 3 grader, det er vått av sludd og regn. Ikkje direkte julestemning.
Eg har ikkje vore i skikkeleg form i dag heller, eg veit ikkje kva som gjer det. Har ikkje direkte vondt nokon stad-kanskje eg berre er litt utbrent. Eg kjenner ikkje meg sjølv att, for eg plar som regel vere full av energi og arbeidslyst. Viss det er noko som er i vegen, så er det i så fall ryggen. Så no har eg bestemt meg for å late meg litt og sjå om det hjelper.
Litt har eg no fått gjort i dag også. Var nettopp ned i kjellaren og sette på vaskemaskin nr.2, det blir ofte klesvask om måndagane.
På føremiddagen sette eg meg til å lese ut ei bok, før eg tok meg på tak og vaska soverom , bad og kjøkken, rista teppe osb. Og så var eg ned i tilbygget og saga litt-vil gjerne rydde opp  der, men eg må visst ned til Clas og kjøpe ei ny sag.
Kokte meg litt graut som eg åt før eg sette meg i godstolen og sovna litt. Trur det gjorde godt. Eg har tenkt å late meg enda meir, til kleda er tørre og eg kan få alt på plass.
Det blir ikkje mykje juleførebuing i form av kakebakst, såpass kan eg seie. Eg har ikkje alt eg treng i hus heller, var litt sosete då Solveig var her for å handle til meg sist fredag. JUL blir det uansett. No skal eg bevilge meg ein kaffikopp.

Bok nr.41 - 2018: Gaute og Veronika

Gaute og  Veronika er en roman fra et hus der man venter på døden, og tenker på fremtiden. Gaute bor sammen med sin mor og hennes kjæreste. En dag kommer kjærestens datter Veronika hjem, etter å ha bodd flere år i New York. Den samme sykdommen som moren hennes døde av, har også rammet henne. Har Veronika kommet tilbake for å dø hjemme, eller flykter hun også fra noe? 
………………………………………………………………………..
Denne boka har eg lese i papirutgåve, Solveig kom med den sist fredag. Den var lett å lese, men eg forstår liksom ikkje kva forfattaren meiner med teksten. Den er skriven i "Jeg-stil" av ein mann, men "Jeg " er ei kvinne, som fortel om livet sitt her og no, og om fortida. Eit relativt alminneleg liv som ho på ein måte analyserer heile tida. Type: Kva skjedde, kva kunne ha skjedd.
Sjølv om boka ikkje er direkte spennande, er der ein "nerve" som gjer at ein les vidare for å komme til eit visst forklarande poeng-
Eg hadde venta meg ein annan slutt.

Dagbok 2018: 9.desember

Klokka er 18.15, temperaturen +  2 grader og akkurat då eg var ute på trappa og såg, var det nedbør i lufta, men eg trur ikkje det var regn.

Dagen i dag har gått som ein røyk, utan at eg har "gjort" så mykje.

Det første eg gjorde etter frokosten var å strikke ferdig eit lestepar, så lageret mitt veks. Her er ingen små lestar lenger - vaksen storleik på alle. Kven som skal ha kva er enno ikkje bestemt. Men no må eg snart komme meg til Volda og kjøpe meir garn, eg skal ha anten Regia eller Opal-berre det beste er godt nok !Og eg har ikkje funne dei merka her.

Marit sende melding om at ho var i god form i dag, så eg måtte komme opp ein tur. Var der ca. frå kl.13 til nærmare 16. Vi pratar med kvarandre ganske ofte men vert visst aldri tomme. 

Eg fekk m.a. julebrød til kaffien, og det hadde ho kjøpt ferdig på butikk. Det var utan sukat. Trur ikkje dei lagar julebrød med sukat lenger, det er så mange som ikkje likar det, men Marit og eg ville gjerne hatt det.

 Dei som er bekymra for kosthaldet mitt , kan få vite at i dag steikte eg karbonader attåt potetene frå i går, pluss at eg kokte meir poteter+ gulrøter. Kokte så mykje poteter at eg har til i morgon også. Så no må alle vere fornøgde; sjølv er eg litt overmett !

Kneet mitt er framleis vondt, men berre når eg går, og eg tok ikkje smertestillande i går, og ikkje i dag. Då eg var dårleg i det andre kneet i februar-mars varde smertene lenge og eg tok mange tablettar for dag, så eg synest det går betre denne gongen.

Dagbok 2018: 8.desember

Klokka er 18.30, temperaturen +2 grader og stort meir veit eg ikkje om vêret. Snøen ser ut til å smelte litt, og det er mørkt nesten heile tida.
I går kveld slapp eg å ta smertestillande tablettar, og i dag har eg også klart meg utan, så langt. Det har gått mykje fortare framover med denne foten enn den som vart låk i februar. No er dei om lag like. Men så har eg ikkje utfordra føtene så mykje heller. Følte meg ikkje heilt i form då eg stod opp i dag, men no mot kveld kviknar eg til-eg er eit nattmenneske, ingen tvil om det. I heile dag har eg kjent på at det er søndag, slik er det somme tider. Og det endatil at eg var ute og henta inn avisa på morgonen. Elles har eg gjort veldig lite i dag, anna enn å strikke. Driv og strikkar på eit par parallell-lestar, det er ganske kjekt, for då blir begge ferdige om lag på samme tid. Eg har eit bra lager, men det er enda ei stund til jul, så eg rekk nokre par til. Eg prøvde å lese litt i ei bok, men då sovna eg berre.
Både Solveig og Bodil kjem med gode råd når det gjeld kosthald. I staden for å ete brød støtt og alltid, skal eg koke meg poteter. Og det gjorde eg i dag. Hadde nokre små mandelpoteter som ikkje var så verst. Tilbehøret var steikte grillpølser. Det er ikkje ofte eg orkar å lage middag når eg er åleine, men eg har no besøk av og til og då blir det som regel å ete restar fleire dagar. Ikkje så fristande det heller. Men eg trur potetene gjorde godt for helsa mi, og dei som vart til overs steiker eg i morgon. Kanskje eg skal spandere gulrøter også? Når ein "slurvar" med matlaginga må ein i alle fall passe på at ein får i seg det kroppen må ha. Såpass forstår eg. Frukt et eg kvar dag!
Marit er også heime åleine denne helga, men vi held kontakten og passar på kvarandre. Meininga var at ho skulle komme ned og drikke kaffi med meg, men så var ho ikkje i form. Ho har vore litt tufs heile veka etter at ho fekk ei "sykje" førre helg.

I dag har eg tenkt mykje på at det var den 8.desember i fjor at Nils flytta ut på Ørstaheimen for godt. Vi sa det ikkje høgt, men vi visste begge at han neppe kom heim att i Starevegen. Sjølv var han glad for å komme dit ut, for han kjende seg ikkje trygg her heime når han ikkje lenger greidde å gå med rullator. Vi hadde fått all den hjelp vi trong heime , om vi ville, men Nils sa alltid at heimen vår ikkje skulle vere eit sjukehus.
Eg har fått rekninga på gravsteinen, så no reknar eg med at den blir sett opp før jul. Eg håper det ! Viss den blir så fin som eg trur, ser eg fram til å sette lys i lykta.
Første jula Nils og eg feira i lag var i 1959- og sidan då har vi vore i lag alle juler til no. Eg kjem truleg til å vere på Hareid julekvelden i år. Nils og eg var der i fleire år, men ikkje dei to siste.

Dagbok 2018: 7.desember

Bøker eg kanskje skal lese.

Klokka er 22.20, temperaturen ute er + 2 grader C, og det kjennest mykje mildare ut  enn det var i går. Snøen har i alle fall smelta litt.
Eg har ikkje vore heilt i form i dag, kan ikkje heilt forklare korleis eg føler det - og  kva som gje det.
Eg sov lite og dårleg sist natt, så det er kanskje berre ein biverknad av det.
Eg har no fått gjort litt husarbeid i løpet av dagen, og når det leid på kom Solveig ein tur og ho handla til meg. Vi fekk no tid å drikke kaffi og prate litt også før ho reiste ut att. Elles har eg sett TV og strikka.
Eg skal ikkje begynne å køyre bil så lenge det er slikt føre, men eg gjekk ein tur ut i garasjen, låste opp bildøra og sette meg inn Det er vel det ein kallar "tilvenning".
Vekene fyk av garde, og no er det fredagskveld så då vil eg ønske alle ei fin helg.Eg har ingen spesifikke planar for helga, det kjem an på form og helse kva eg kan finne på.

Dagbok 2018: 6.desember

Klokka er no 19.00. Temperaturen ute er minus 1 grad C og det har vore ein fin dag. Lettskya utan nedbør. Eg sov godt sist nattog følte meg bra då eg stod opp. Rett etter frokost sette eg meg til å skrive referat frå møtet i går, og sende det til avisa i ein viss fart. Der er sikkert både feil og manglar, men det får stå si prøve. Sidan eg ver heilt brødlaus, sette eg ein deig, før eg brått kom på at eg faktisk hadde eit brød i frysaren. Men eg gjorde sjølvsagt ferdig det eg hadde begynt på. Innimellom sat eg og strikka og kvilte foten. Eg likar å sitte slik at eg ser ut glaset, for no kjem fuglane og vil ha mat. I heile fjor vinter var det ein liten svartetrast som kom på besøk kvar dag, og jammen er han her i år også. Eg begynner å bli litt glad i denne fuglen, eg meiner det er den samme som var her i fjor - og det meinte Svein også. 

Så ringde Bodil og sa at ho og Svein ville komme oppover med bilen i dag, dei meinte det skulle gå bra sjølv om det er litt vinterføre. Og det gjorde det. Om lag i samme minutt som eg tok ut brøda var dei her. Og Svein rygga bilen min inn i garasjen. Kor lenge han blir ståande der, veit eg ikkje. Svein har laga "bruksanvisning til meg, så eg har litt å sette meg inn i. Det er automatgir, og det er eg ikkje vant til. 

Bodil og Svein måtte ta til takke med skiver og kaffi i dag, eg hadde ikkje middag å by på.

Stein Inge kom litt seinare enn vi venta, men han stoppa ikkje lenge. Det er lenge sidan han har vore inn for døra her. Håper ikkje det blir så lenge til neste gong. Han og Margun skulle til Bergen i morgon, for Stig har flytta ut i Åsane der han har fått jobb. Det var vel eitt og anna Stein skulle hjelpe til med. No er eg heime åleine, men eg har hatt ein fin og sosial dag.

Dagbok 2018: 5.desember

Petra  Folkestadås (92)  kåserte ståande frå scena.

Klokka er 19.15, temperaturen er 0 grader C og det har kome ein god del våt, tung snø. Plogen har køyrt forbi i alle fall to gonger.
Eg var i stor tvil om eg orka å gå på pensjonistmøtet i kveld, for foten var vond og verkte meir enn eg likte. Talde lenge på knappane.
Einar kom innom ein tur på føremiddagen og fekk seg litt mat og kaffi. Han var i Ørsta på oppdrag, dvs. på jobb for NRK. Han skulle intervjue folk om den polske dama som har blitt borte i fjellet her, og som dei ikkje har funne att.
Eg ville meg i alle fall dusje, vaske håret og kle meg om- og etter å ha tatt eit par smertestillande tablettar bestemte eg meg for å fare på møtet. Eg ringde etter taxi, den kunne ikkje komme før15.45, men då kom han presis- med minibuss! Veit ikkje kor mange seter der var, minst 10, og eg var åleine. Heilt i orden for meg, eg kom dit eg skulle til rett tid.
Og ikkje før hadde eg sett meg ned så fekk eg eine tilbodet føre og det andre etter frå folk som ville køyre meg heim etter møtet.
Det vart eit kjekt møte, og når ein et julemat og drikk kaffi får ein god tid å prate med dei ein sit i lag med. Ved det bordet eg sat hadde vi mange emne oppe til diskusjon, både politikk, litteratur og mykje anna. Men då vi var komne til fotball var det på tide å fare heim. Det vart Matias som frakta meg, og då eg var heime att, såg eg at det var moka ein brei fin veg ned til trappa mi. Eg veit ikkje kven som har vore der, men har ein mistanke.
Siste par åra har eg tatt imot så mykje hjelp at eg får aldri takka nok for det. Eg hadde håpa på at eg skulle bli meir sjølvhjelpt no då er var rimeleg bra- og så fekk eg ein FOT igjen.
Bilen min er no hos broder Svein på Eid. Han vil komme oppover med den når vêr og føre blir litt betre.
Eg berre SAT på møtet i dag, men tok no notatar, så i morgon blir det å skrive igjen. LITT kan eg no bidra med.