Dagbok 2018: 16.mars.

Vår i Ørsta.

Og på Kongsberg.

Klokka er snart halv elleve, temperaturen er minus seks grader C og det har vore enda ein nydeleg dag.
Eg kom nettopp heim frå Ørstaheimen. I kveld tok eg Taxi heim til ein forandring, og det gjekk heilt greitt. Marit køyrde meg ut klokka 16-så i dag var eg der lenge. Nils var pratsom og vaken innimellom, men sov ganske mykje i dag også, og rotar litt i hop det han drøymer og det som er. Det får eg berre finne meg i, men han høyrer etter når eg forklarer korleis alt heng i hop. Eg såg no TV, mens han sov, men han klarte å få med seg mykje av "Nytt på nytt". Eg veit ikkje kor mykje tablettar han får, men han har ganske mykje smerteplaster og det blir han trøtt av. Eg får seie som eg plar: Det viktigaste er at han ikkje har det vondt. I dag åt han både middag og kveldsmat mens eg var der. For nokre dagar sidan var han sløvare og då åt han ikkje.
Eg får ikkje gjort mykje. Set på ei og anna maskin med klede. Vaskar mykje ulltrøyer, for det er det Nils brukar der han er. I dag fekk eg shina opp kjøkkenet litt og så går eg her og puslar.
I dag gjorde eg ein liten utejobb også, tok ned nettingen på garasjeveggen og fjerna litt meir av blomsterrusket. Garasjen skal malast, og då må vi ta den veggen først, før blomkarsen spirer.
Foten min er framleis like vond; viss eg sit heilt i ro med pledd over knea ei lang stund kan eg ha det bra, men så snart eg prøver å gå er eg ille ute. Saknar å kunne gå både fram og tilbake, det var fine turar, vi har hatt mykje fint vêr i vinter. Særleg hugsar eg då eg gjekk heim under stjernehimmelen på sjølvaste julaftan. Men ein får ta dagane som dei kjem og gjere det beste ein kan ut av det.
No skal eg ha meg litt mat, sjå litt meir på TV, og så må eg vel legge meg når det lid på. Ønsker alle ei god helg.

Dagbok 2018: 15.mars

På FB er det ei gruppe som heiter "Gamle bilete frå Eid" og der er det kome inn på så mange fine bilde frå Eid - veldig gamle og ikkje fullt så gamle. Bildet over er frå 1968, det året Margrete vart fødd, og det året var eg ganske mykje på Eid. Og så har eg aldri sett akkurat dette motivet før. Heilt til høgre i bildet ser vi faktisk litt av det raude paktarhuset der eg budde dei 5-6  første åra av livet mitt. Dobbeltklikk for større bilde.

Klokka er 15.40, temperaturen er + 6 grader C og sola skin. Litt irriterande å sitte inne i finevêret, men eg gjer alt for å bli bra i foten-til og med latar meg. Eg har site mykje med datamaskina i dag, har hatt eit par telefonar og diverse meldingar. Og så har eg høyrt lydbok. Fekk moppa litt av eit par golv; støv vert det om eg er her åleine. No har eg dusja, vaska håret og kledd meg om. I dag er det Anne Elise som køyrer meg ut til heimen, og Håkon skal bringe meg heim att i kveld. Det meste ordnar seg.
No har eg vandra rundt meir og mindre i all slags vêr dei to siste vintrane, då er det litt surt at foten skulle svikte akkurat no. Men så får eg berre håpe på at tablettane hjelper, sjølv om det ikkje er gjort på ein dag.
Kreftkoordinatoren, Solfrid, ringde i dag. Det var ikkje noko nytt, men eg har ikkje vore der når ho besøkte Nils, så ho ville snakke litt med meg også. Det er alltid litt spenning med å komme ut på Heimen, eg veit aldri heilt kva som ventar meg der, og eg kan ikkje gjere så mykje verken til eller frå. Nils søv og døser for det meste, og eg sit der berre. Ikkje fordi eg MÅ, men fordi eg VIL.
I går trudde eg dei heldt på å sage ned tre i Olavsgata ,i dag har eg verken høyrt eller sett noko.
Klokka 21.30. No er temperaturen minus 4 grader C, så det som tinar om dagen, frys til att om natta. Eg kom nettopp heim, Håkon køyrde meg til døra.
Då eg kom ut til Nils i dag, var han vaken og virka kvikk. Han både prata og smilte og var nesten som før. Men han lever delvis i ei fantasiverd; somme gonger er han heilt i vater, andre gonger ikkje. Men han ber meg pent om at eg ikkje må le av han. Han hadde ete litt middag i dag (ball) og drukke to glas kefir + eitt til då eg kom. Han sov ein god middagslur, mens eg las i lydboka mi. Eg kan like godt sitte der ute, som her, for eg får ikkje gjort noko her heller. I dag var det no litt kjekt å vere der, sidan han var vaken innimellom. Det kneet er framleis like vondt, men eg må vel smørje meg med tolmodigheit i tillegg til smertelindrande salve. 

Dagbok 2018: 14.mars

Klokka er 13.10, temperaturen er + 6 grader C, det er sol, men eit lett skydekke. Hos naboen foregår det visst litt skogrydding, og sjølv ser eg mykje eg kunne ha tatt tak i ute. Men eg blir stort sett sittande i ro på grunn av det vonde kneet. Det vil ikkje gi seg. Ikkje ein gong om natta får eg fred, men vaknar av at eg verker. Faktisk er det betre å sitte. Så i dag har eg sete og strikka litt, mens eg har høyrt lydbok på PC-en. Så har eg sett på vaskemaskina. Det er stort sett det eg har gjort. Lurte på å bake brød, men så ventar eg også på å høyre frå legen min, forstår ikkje at ho ikkje har ringt.

Ragnhild skal eit ærend klokka 16.30, så då plukkar ho opp meg og køyrer meg ut på Heimen.. Håper på at Nils kan bli litt glad for å sjå meg, men for det meste irriterer han seg over meg; eg maser og plagar han, har eg inntrykk av. Eg kan ikkje bli skuffa og vonbroten av den grunn, for han er ikkje "seg sjølv" lenger - men kanskje får han eit lyst øyeblikk? Kven veit. Vi får ta det som kjem.

Eg har lyst å begynne å rydde litt rundt dørene, men må vere så forsiktig på grunn av kneet. DET irriterer meg. Veit ikkje kor lurt det er å strikke heller, men no var skuldra begynne å komme seg, så eg fekk i alle fall prøve litt. Eg får skrive meir i kveld. 

Kl.21,35: Temperaturen er no minus 2 grader, men det er fint ute. Berre synd at eg ikkje får GÅ ut til Heimen og heim att no. Kneet mitt er like elendig, men no har eg i alle fall fått medisin. Legen min ringde og sa at ho hadde bestilt det eg skulle ha på apoteket. Det er betennelses-hemmande tablettar, eg skal ta ein for dag og den er bitte liten. Kan ta Paracet ved sidan av, men ikkje Ibux. Så får vi håpe det hjelper. I dag gjekk eg utan knestøtte heile føremiddagen og det gjekk bra. Tok på med støtta før eg for ut på Heimen , men då vart eg så låk at eg tok den av der ute. Det var Ragnhild som køyrde meg i dag også, og ho insisterte på at vi skulle ta turen til apoteket først. Det er ei bestemt dame, så eg måtte berre lyde.

Med Nils er det ikkje så store endringar frå dag til dag. I dag var han veldig trøtt og sov nesten heile tida eg var der, dvs. frå 5-9. Han følgjer ikkje med tida, veit ikkje om det er dag eller natt. Han hadde fått berre ein Oxycodone i dag og den fekk han i dag tidleg, så det er ikkje tablettane han blir sløv av no. Men når han ikkje får så mykje medisin greier han å snakke litt tydelegare, så eg forstår kva han seier. Han plar like å høyre nytt om slekt, venner og naboar, no bryr han seg ikkje om noko. Men han hadde fått i seg litt mat i dag også. 

No har eg overlete alt stell til sjukepleiarane, og dei steller fint med han. I dag hadde dei til og med barbert han, og så passar dei på at han får reine ulltrøyer kvar dag. Han er så tander at eg vil ikkje ta for mykje bort i han, for det skal lite til for at det vert vondt. Eg seier det til dei som steller han at eg er så glad for den jobben dei gjer.

Eg ringde til Gudmund nabo og han køyrde meg heim. Eg likar ikkje å vere avhengig av andre heile tida, men no er eg berre nøydd til å ta imot hjelp. Eg veit ikkje om det betyr så mykje for Nils at eg sit der i timesvis, men no gjer eg det vel like mykje for min eigen del.

Dagbok 2018: 13.mars

Klokka er 14.05 , temperaturen er +7 grader C og det er strålande sol. Eg stod oppe hos Marit og prata ei stund, for å få vere litt ute. Elles har eg stor sett sete attmed PC-en eller rusla litt rundt i huset. Kneet hemmar meg heile tida, men no skal eg lage meg litt mat før eg skal ut til Nils. Eg kan like godt sitte der som her, sjølv om eg ikkje får så mykje kontakt med han. Eg ergrer meg gul og grøn på dette kneet som svikta akkurat no , men eg kan ikkje gjere så mykje med det sjølv.

KL.22.00 minus 3 grader C, det ser ut til at vi får ha det kaldt om natta.

Eg kom nyss heim frå Heimen. Håkon var i Ørsta ein tur, så han henta meg og køyrde meg heim. Eg kokte litt kaffi og vi sat her og prata ei stund.

Men Nils er det ikkje så store endringar frå dag til dag. Det som var litt positivt i dag var at han greidde å snakke såpass eg forstod kva han sa. Men han blir veldig fort irritert på meg, han er greiare med pleiarane. Og dei er meir tolmodige enn eg. Eg veit ikkje om han set så veldig pris på at eg er der, men eg vil vere der for mi eiga skuld også. Han et no litt, og drikk melk, men så mykje får han ikkje i seg. Han vil helst ha fred, og han hadde ikkje noko å seie til Håkon i dag. Men eg hadde på TV-en ei stund, og då vart han liggande å sjå litt på eit program om laks.

Det var Ragnhild som køyrde meg ut i dag, eg har som regel mange tilbod. Men er er irritert fordi den foten skal vere så vond, eg følte meg så ovenpå når eg greidde meg så bra sjølv. Har ikkje høyrt frå legen min enno, men håper på å få hjelp. No er det berre å ete på smertestillande og halde meg mest mulig i ro. Blir det fortsatt fint vêr får eg legge meg ut på solseng.

Dagbok 2018: 12.mars

Vårstemning på trappa. Påskeliljer frå Solveig, perleblomster(?) få Ragnhild. Bildet er tatt med blitz no i kveld.

Klokka er 20.50, temperaturen ute er + 1 grad, og det har vore lettskya og opplett i dag også. Og det har ikkje vore kaldt.
Heile føremiddagen var eg sittande mykje framfor PC-en både for å kvile foten og for å ha kontakt med omverda.
Fekk rydda og vaska litt på eitt av soveromma, det var stort sett alt. Så lenge eg held meg i ro, er kneet til å leve med. Skreiv eit brev til legen min, så ringer ho når ho får tid. Det er slik vi ofte har gjort, og ho seier at det er heilt greitt. Mens eg sat og skreiv fekk eg telefon frå ein nabo som skulle ned på legesenteret, så fekk eg sendt brevet med henne. Alt ordnar seg. Hadde også ein prat med ei venninne på telefonen. Marit G. køyrde meg ut på Heimen klokka 16.
Nils sov då eg kom , men då han vakna litt spurde eg om han ville ha drikke. "Du MASAR" sa han. Eg sette meg ned med lydboka mi, og sovna.
Då eg vakna forstod eg ikkje kvar eg var. Men det varte ikkje så lenge før Solveig kom. Nils sov framleis då Solveig og eg for på Amfi for å handle. Mellom anna skulle eg ha ei "knestøtte, som er har fått på meg no; trur det hjelper aldri så lite. Men eg vart forferdelig låk av å trakke rundt på Amfi, heldigvis er eg relativt bra når eg sit i ro.
Då vi kom opp att på Heimen vakna Nils litt, og såg Solveig. Då lyste han opp ei lita stund før han sovna igjen. Då vi skulle gå fekk eg også litt kontakt. Han sa at han sov heile tida, han har det ikkje vondt, men lurte på om han kunne få litt mat. 
Sjukepleiaren hadde god tid å prate med oss i dag, og vi sa ifrå kvar gong vi gjekk og kom. Elles passar dei veldig godt på han. Frisk blir han ikkje, men når han ikkje har smerter så er i alle fall det godt.
Litt uvant å vere heime så tidleg på kveld, eg har vent meg til å vere på Heimen mange timar på dag/kveld, sjølv om det ikkje gjer så stor skilnad for Nils om eg er der no. Annleis så lenge vi kunne sjå TV og prate. Men slik er det berre.

Bok nr.7 2018: Berge

En augustdag i 2008 blir Ap-nestoren Arve Storefjeld og flere i familien hans funnet drept i hytta ved Blankvann i Nordmarka. Fem mennesker har fått strupen skåret over. Hele Norge stopper opp. Også verden ser hitover i tiden etterpå. Det ingen skulle tro kunne skje i idylliske Norge, har skjedd nettopp her.

I Berge fortelles historien i tre deler, fra tre ulike synsvinkler:

Journalist Ine Wang har lenge følt seg akterutseilt, men drapene på Storefjeld-familien endrer alt.

Tingrettsdommer Peter Malm foretrekker en anonym tilværelse med spaserturer i byen og rolige stunder i baren på Grand Hotel. På grunn av ugjerningen i skogen blir han tvunget frem i det offentlige lyset.

Nicolai Berge var kjæreste med Gry, datteren til Arve Storefjeld. Så gjorde hun det slutt. Nå er hun død, og journalist Ine Wang spør om Berge vil la seg intervjue om sitt forhold til Gry.

En journalist, en dommer, en ekskjæreste – alle med sin historie.

Berge er en roman som reiser flere spørsmål. Går det an å kartlegge – for ikke å snakke om forstå – et menneskes mange sider? Hvordan takler vi det meningsløse? Hva er ondskap? Er det mulig å bruke et ord som rettferdighet i dag – snakke om et rettferdig samfunn? En rettferdig dom?

Et av menneskets fremste kjennetegn er evnen til å kunne forestille seg ting som ennå ikke finnes. Berge handler om imaginasjon, om viktigheten av å være forutseende – noe som også innbefatter at vi tar høyde for det usannsynlige. Allikevel: Når det usannsynlige skjer, er vi sjelden forberedt.

............................................................................................
Det er ikkje alle bøker som høver like godt å høyre som lydbok, men denne var berre heilt fantastisk. Boka er på 12 CD plater -og består av tre lange monologar. Vi får høyre journalisten , dommaren og den som er tiltalt for fem bestialske mord.
Å ta ei bok av Jan Kjærstad og tru at det er lett underhaldning, det går ikkje. Derfor har eg somme gonger styrt unna bøkene hans-fordi dei kan vere litt langdryge og tunge.
No er ikkje denne boka heller nokon lettvektar, men eg har lese den på rekordtid. Etter mi meining er den heilt fantastisk spennande-sjølv om det eigentleg ikkje skjer så mykje.
Var begeistra for Levi Henriksen si bok også, når eg kalla den "rå" så meinte eg at den liksom ikkje var så finpussa i språk t.d. Denne boka er verkeleg finpussa. Ikkje alle vil like den, men eg har ein mistanke om at Margrete vil applaudere.

Dagbok 2918: 11.mars

Klokka er no 22.30, temperaturen er minus 2 grader og det har vore lettskya og fint i dag også.
Eg kom nettopp inn døra, sat på med samme pleiaren i kveld som i går; Marit G køyrde meg ned på Heimen. Hadde bestilt skyss opp att også, men det blei avbestilling.
For å seie det som det er så går det fort nedover med Nils no. Det er vanskelegare for kvar dag å få kontakt med han, og vanskeleg å forstå kva han seier. Eg synest det har gått veldig fort nedover  siste tida. Det går ikkje an å ringe til han lenger, og heller ikkje gå på besøk. Eg spør kvar kveld om eg KAN gå heim, og no har eg sikra meg at eg får seng om eg må overnatte. Eg veit om pårørande som har overnatta i godstolane, men det har ikkje eg helse til.
Klokka vart to før eg la meg i går kveld, men vakna likevel klokka 8 med verk i heile kroppen. Det meste går over etter kvart, men kneet er like vondt. Det er ikkje noko å klage over , men det blir no ei ekstra belastning i den situasjonen vi har no.
Eg sat mykje i ro på føremiddagen i dag, reiste ut til Nils halv 4, og eg kjenner at kneet verker ikkje så mykje når eg held det i ro. Tenkte at viss Solveig kom innover i morgon, kunne vi fare på apoteket og få tak i "knestøtte".
Rasmus ringde heim i dag. Eg har sagt det til han at han må ringe meg, og ikkje Nils, det samme får eg seie til andre. I dag ringde Olaug på Nils sin telefon, men då var eg der og tok den. Slik er stoda no, og det er ikkje sjanse for at han blir noko betre, men så lenge han et litt og klarer å svelgje tablettane, så er det eit bra teikn, i følge sjukepleiaren. I dag låg han i ein døs då eg kom og lenge etterpå- og han hadde ikkje fått tablettar i dag-han fekk den første på tidleg kveldstid, så det er ikkje berre tablettane som sløvar han no lenger. Dei har lova at han ikkje skal ha det vondt -og det har han ikkje, men ein kan ikkje seie at han har det så godt heller. Det blir feil.
Eg har med meg lydbøker som eg høyrer på når eg sit der. Føler at eg gjer ein jobb likevel, for så slepp pleiarane å sjå til han så ofte. Men når eg skal hjelpe han med noko, t.d. å drikke så blir han lett irritert på meg- slik var han ikkje før.
Det er unntakstilstand her i heimen no.