Bok nr.17 - 2014: Papirgutten.

Det finnes en gammel myte om en fremmed som blir kalt Papirgutten. Som stjeler barn og tar livet av dem. Som kommer i mørket og ikke skyr noe i jakten på sine ofre. Myten tilhører fortiden, og i dag er det nesten ingen som husker det gamle sagnet.
Så forsvinner plutselig to gutter på vei til tennistrening. Et kraftig snøvær har rammet Stockholm og gjør letearbeidet vanskelig. Samtidig blir en førskolelærer skutt i skolegården foran øynene til flere barn og foreldre.
Fredrika Bergman og Alex Recht står overfor sin vanskeligste etterforskning da de dras inn i jakten på en morder som er like hensynsløs som effektiv. Etterforskningen leder dem til den såkalte Papirgutten. Men hvem er han egentlig? Er han virkelig? Er hendelsene tilfeldig, eller har de to sakene noe med hverandre å gjøre?
Eden Lundell blir ufrivillig en brikke i morderens spill. Hun bærer på en hemmelighet som hun prøver å holde skjult for alle. Men i jakten på morderen snus situasjonen mot henne selv, og familien hennes blir utsatt for stor fare.
............................................................................
Denne boka likte eg berre sånn passe, eller knapt nok det. Det er i grunnen ikkje noko gale med den anna enn at den er så rotete. At der er ein del personar å halde greie på, er i orden, eg laga meg ei rolleliste, så eg hadde kontroll. Men etterforskinga går i mange retningar, og sjølv om eg las ut boka i våken tilstand, er eg neimen ikkje sikker på kven som drap kven.For all del -det kan vere min eigen feil. Saka var vel at eg ikkje vart riven med. No skal eg lese"Hvit panter" av Øystein Wiik, så sjølv om eg er lei av krim, trur eg det kan bli bra underhaldning.

Dagbok 2014: 15.mars

Klokka er no 15.00, temperaturen ute er ikkje  mykje over +3 grader C, og no fekk vi eit snev av den vinteren vi venta på. Då vi stod opp i dag, snødde det som på bildet over, men no er det som det nedste bildet viser.  I Vik var det sterk og kald vind, det merkar vi ikkje mykje til her oppe.
Vi somla litt i dag føremiddag, las aviser, strikka(eg), såg TV (Nils) osb, før vi tok ein tur til Vik. Eg skulle levere nokre bøker på biblioteket, og til mi store glede fann eg ei ny krimbok av Øystein Wiik. Det er sikkert ikkje stor litteratur, men eg synest han har eit variert og litt ukonvensjonelt språk. Bøkene hans er "just for fun".
Neste stopp var Amfi, men der var ikkje så spennande, så vi tok ein tur på "Fru Svendsen"- ikkje særlig mange vi kjende der heller, men vi kjøpte oss pai med salat til, så eg har sagt ifrå om at noko meir middag blir det ikkje i dag. Det er ikkje så dumt å gå på kafe, for då får ein tilmålte porsjonar, og et seg ikkje ut på viddene, slik ein kan gjere heime.
Ny runde på Amfi, for å handle, i dag blei det berre mat+ litt babygarn. Skal kanskje strikke labbar til "Føden" i Volda. Har ikkje høyrt noko meir frå strikkebutikken der borte som skulle sende meg melding på Face når dei fekk inn mønster. Har vore og masa ein gong.
No skal eg ha meg ei kosestund med strikketøy og lydbok, mens er rippar "Hvit panter". Bestefaren frå Kjøllesdalen sagar i dag også, i dag er det plommetrea som får lide.

Dagbok 2014: 14.mars

Klokka er snart halv seks, temperaturen ute er + 3 grader C, og vêret blir meir og meir guffent. Dei to bilda over er tatt med 2-3 timars mellomrom. I dag har vi vore heime heile dagen og har ikkje gjort så mykje, derfor er det interessant å følge med i det som skjer i nabolaget. Dei to bilda er nokså like, men kven kan "finne feilen"? Ja, vêret har forverra seg, men det er ein skilnad i tillegg.
I eit anna hus har dei hatt besøk av Gjenbruk som fylte bilen med møblar, der er det generasjonsskifte.Og vi kan følge med når vi drikk kaffi ved kjøkkenbordet. Det er då er lurer på om vi har litt for god tid.
Dette sure, våte vêret gjer at eg misser piffen, for no var eg eigentlig godt i gang med våronn både ute og inne.
I dag har eg vore så syndig at eg har lese lydbok på høglys dag, mens Nils var ein tur ut og såg til båten, det var nokre skruar som skulle skiftast.Hadde det vore finevêr hadde eg vore med.
No har eg skrive relativt mykje om ingen ting, så då står det berre att å ønske alle ei god helg.

Dagbok 2014: 13.mars

Klokka er seks (18.00) og temperaturen ute er 6,6 grader C. Det har vore grått og vått i heile dag, og sidan det har blæse litt, virkar det kaldt og hustre. Sjølv om vi har hatt mykje fint vêr i vinter, har vi hadde lite sol. Ikkje som i fjor då sola skein heile vinterhalvåret-sjølv om det var bitande kaldt. Ja, det er store variasjonar i vêret på våre kantar.
I går gjorde eg unna mykje husarbeid, så eg tenkte vi kunne finne på noko i dag, men då eg såg kor ufyselig det var ute, hadde eg ikkje lyst til noko. Ein tur på Amfi vart det rett nok, og på biblioteket, der eg endelig fekk meg ei ny lydbok.
Nils spurde om vi skulle reise til Volda og ete kinamat, og det var ikkje nei i min munn. I dag ville vi ha kylling i peanøttsaus, det var det eg hadde tenkt å lage sjølv i dag, men "Kinadama" advarte oss. "Det er sterkt", sa ho. Vi bedyra at vi hadde ete det før og at vi likte det, og bestilte to porsjonar av nr.94. "Dokke tok nr.93 sist dokke var her," sa ho.( Ho hugsar alltid kva vi har ete før. Men sist vi var det var ikkje HO der). Maten var god og sterk slik vi likar den, førre gongen vi åt nr.94 var den ikkje sterk nok. Då vi kom heim, fann eg bringebær i frysaren som vi åt med vaniljekesam til, det vart kaffimaten.
Så rippa eg lydboka eg lånte i dag, mens eg las ut den vesle ungdomsboka eg har skrive om. No har Nils fått på TV-en med noko sportsmas, så eg trur eg set meg inn på "kontoret" og festar trådar.(Og høyrer lydbok).

Bok nr. 16 - 2014: The rise and fall of Gøran Trovåg

Dette er historia om Stuart, som eigentleg heiter Gøran, og kompisane hans. Det er historia om skitten sprithandel, vennskap og musikk. Det er forteljinga om måker og vind, om damer og eksplosjonar, og ikkje minst: historia om å gå skikkeleg på trynet i hundeskit. Gaute Sortland har skrive ei morosam, skeiv og sår bok om det å vere ung gut i ein liten norsk by.
....................................................................
Denne vesle papirboka på vel 100 sider kjøpte Margrete på grunn av tittelen. I tillegg til Gøran møter vi også kameraten, Eivind, som ikkje heiter Trovåg.
Dette er ei ungdomsbok, og eg er slett ikkje i målgruppa. Likevel likte eg boka godt. Den er godt skriven, og innhaldet er meiningsfylt-også for meg. (No er eg ikkje HEILT ukjend med unge gutar som spelar i band heller).
Noko som er syntest var litt artig var at dei hadde laga ein sing som heitte-(Sitat) "Osteoporose, som var ein slags ballade. Han var i alle fall rolegare enn dei andre og handla om at livet kunne vere skjørt som beina til gamle damer og knekke når ein minst venta det."
Boka er skriven på heilt vanlig, korrekt nynorsk utan dialekt og andre vanskelige ord. Eg meiner at boka ville høve godt for ungdomsskuleelevar i urbane strøk, der dei har problem med å lese nynorsk.Eg synest boka rett og slett var GOD.

Dagbok 2014: 12.mars.

Klokka er 18.30, og det er så vidt åt og skymest ute.Temperaturen er + 9 grader C. Dagen i dag har gått fort, som dei fleste andre dagar. Vêret er udramatisk, verken sol, regn eller nedbør.Men ganske fint!
I dag har eg vore husmor. Sidan Nils skulle på møte i Eldrerådet klokka 13.00, fann eg ut at eg like godt kunne ta helgavasken i dag, så er eg fri resten av veka, om vi skulle finne på noko. Eg vaska og støvsuga til den store gullmedalje, før eg la meg på sofaen og las i boka mi. Sidan eg las på  papir somna eg ikkje. Nils kom att. "Har du vore ute og gått tur?" Ja, SÆRLIG!
Sidan eg hadde vore aktiv før middag, var det rett og riktig at han laga middag. Kokt lyr med poteter og gulrot. Forresten så tiltrur han meg ikkje å koke fisk. Heilt greitt det ! Maten var god,den. Og så las eg ut boka mens han kvilte før vi drakk kaffi.
Og slik går no dagan!
I dag ringde dei frå biblioteket, no hadde dei ei lydbok til meg .Krim, til ei forandring.

Bok nr.15 - 2014: Fange 59. Taterpige

Den unge taterjenta Maria kjem bort frå følgjet sitt og hamnar på tukthuset. Her fortel ho historia om livet på landevegane, med familien og folket hennar, og med guten ho blei forelska i.
Ei ung taterjente er på flukt gjennom Trondheims gater. Byens vaktarar vil ha henne og folket hennar vekk frå byen. Maria kjem bort frå følgjet sitt og hamnar på tukthuset. Her fortel ho historia om livet på landevegane, med familien og folket hennar, og med guten ho blei forelska i.
Fange 59. Taterpige er eit sterkt portrett av ei ung jente som får livet snudd på hovudet. Dette er ein roman om lengt, vennskap, pågangsmot og kjærleik.
Aina Basso debuterer som vaksenbokforfattar med denne romanen.
Aina Basso (født 14. mai 1979) er en norsk forfatter og historiker. Hun kommer fra Giske i Møre og Romsdal. Basso har utgitt tre romaner: Ingen må vite (2008), Fange. 59. Taterpige (2010) og Inn i elden (2012), alle på Det Norske Samlaget.
Hun ble i 2012 nominert til Brageprisen i klassen for ungdomsbøker for romanen Inn i elden. I 2013 ble hun nominert til Nordisk råds barne- og ungdomslitteraturpris for samme bok.
Aina Basso er spaltist i Nationen og Sunnmørsposten og medlem av redaksjonen til det nynorske nettleksikonet Allkunne.no.
...............................................................................
Eg har lese denne boka på papir. Den er på 250 ikkje altfor tettskrivne sider. Boka er skriven på nynorsk i ein litt spesiell stil.Det eine er at språket er svært stakkato. Korte setningar, ei mengde punktum, avbrotne setningar og setningar som er ufullstendige.Om lag som når vi snakkar.Teksten vekslar mellom notid og Maria sine tankar om fortida. Her er også innfelt diverse gamle tekstar. 
Boka seier på ein måte ikkje alt, det meste må vi lese mellom linjene.Elles har Margrete skrive meir utførlig om den.