Storseien

I kveld har Olaug og Nils vore ute og fiska, og Olaug fekk ein praktfull sei.Som de kan sjå på kleda hennar, var det ein heller våt tur, men berre ein får fisk, så.....
Seien heng i garasjen og skal få vere med til Hareid i ufrosen stand. All fisk er best før han har vore i fryseboksen!!!!

Bok nr.56: Hjemkomsten

Denne forfattaren har visst ein plan om å skrive "den gløymde historia", og første boka hennar om dei spedalske på Øya, var verkeleg ei heilt ukjend historie for meg.
Denne boka handlar for ein stor del om den spanske borgarkrigen. Den har eg sjølvsagt høyrt om før, men her blir historia fortalt på ein heilt annan måte enn det vi les i skulebøker. Vi får høyre om vanlege folk og særleg lagnaden til dei som stod imot Franco og diktaturet hans.
Boka er enkel og lettfattelig; ikkje ein gong dei spanske namna byr på problem i lydboka. Ein kan, om ein vil, seie at boka er litt sentimental og at her er for mange tilfeldige og lykkelige samantreff osv. Men ein kan vel unne seg ei slik bok av og til? Det enkle er ofte det beste.
Tross den enkle forma som boka har,har den i alle fall lært meg litt meir om den spanske borgarkrigen, og tida før og etter.
Konklusjon: Inga stor litterær oppleving, men ei interessant og fengslande historie.
Eg måtte undervegs tenkje tilbake på gymnastida og ein historielærar som begynte nesten alle timar med det retoriske spørsmålet: "Hva lærer vi av historien?"- Og så svarte han sjølv:" Vi lærer av historien at vi ingen ting lærer av historien!"
Les denne boka! Den er etter mi og Elin si meining betre enn Øya.

Det er lurt å lese om boka og forfattaren før du les boka.
Du kan lese om boka her

Nytt dusjkabinett.

I dag har Nils og nabo Peder montert ferdig dusjkabinettet i kjellerleilegheita.Det gamle var ikkje særleg representativt lenger. Det er alltid noko kluss når noko skal monterast, i alle fall her i huset. Og sjølv om Peder har montert mange kabinett før, fekk også han problem, så karane måtte ein tur på butikken og sjå det ferdigmonterte som stod der. Eg treng vel knapt å fortelje at det vi kjøpte var eit dei hadde på tilbod?

Ny komfyr.

Guten som har budd hos oss i to år, har flytta til Oslo for å studere.Men før han reiste, skaffa han oss ny leigebuar, ei jente denne gongen.Leilegheita vart oppussa for to år sidan,men sidan der ikkje var komfyr, kjøpte vi det no. Som de ser er det ein med vanlege gammaldagse plater, rett og slett fordi det er billegast.Merket er Beha. Vi skal også sette inn nytt dusjkabinett, det som står der no er mykje over 30 år gammalt, så vi får seie det har gjort si plikt.
Eg kan ikkje anna enn tenkje på korleis det var å prøve å skaffe seg ein stad å bu her i Ørsta då vi kom hit i 1965, og kva vi måtte ta til takke med.
Vi får innrømme at det har gått framover med mykje her i landet vårt.
Og takk for det!

Bok nr.55: Steinhuggeren

Eg har lese alle Camilla Læckberg sine bøker, med unntak av ULYKKESFUGLEN. Det gjer at eg er blitt "kjend med" hovudpersonane, noko som gjer det mykje enklare når ein les lydbøker.

Alle bøkene er så vidt eg kan forstå skrive etter samme oppskrift; Forfattaren tek oss med inn i dei ymse heimane og let oss få innblikk i det som skjer, alt frå amming og oppvask til meir suspekte ting. I løpet av denne evige rundgangen får vi litt etter litt oppklart brotsverket, som har røter langt tilbake i tid.Bøkene er svært lettlesne og enkle å fordøye, så det er ikkje rart at denne forfattaren er blitt populær.

I den boka eg no har lese, er det ein god del (kvasi)psykologi som skal forklare det som skjer. Vi får også innføring i ADHD og særlig Ashbergers syndrom. Her er svært mykje fokus på tilhøvet mellom foreldre og barn og ein dash barneporno.Når det vert så mykje psykologi i bøkene, lurer eg alltid på om dei som skriv kan nok om dette emnet til å skrive som dei gjer.

Det eg ikkje likar med Læckberg sine bøker, er språket.Her er så altfor mange ord! Ord som ikkje treng å vere der. Eg skal ta eit døme,og siterer etter hukommelsen: "Mobilen ringte og Patrick visste at han måtte svare. Han kjørte ut til siden, fant en avkjørsel der han kunne stoppe. Da kunne han svare i telefonen uten å gjøre noe ulovlig". Hurra! Og slik er det heile vegen, kvar minste ting skal med!

Oppklaringa får vi etter kvart som fortellinga skrid fram, og for sikkerheits skuld med teskei, lenge etter at ein har forstått samanhengen. Det er i og for seg ikkje så rart i og med at vi har ein allvitande og alle stads nærverande forteljar i boka.Men politiet er ikkje så velinformert som vi.

Tross alt dette som eg ikkje likar, er det noko som driv ein ein til å lese vidare til ein er ferdig med 13 CD-ar på relativt kort tid. Og for sikkerheits skuld sluttar boka med ein "cliffhanger", slik at vi er klar for neste.

Viss ein vil lese desse bøkene, er det lurt å lese dei i rette rekkefølge,men eg veit ikkje om lista mi er den rette, så det må de finne ut av.

Konklusjon: Lett og god underhaldning.

Apropos hybelliv.

Kjellarleilegheita i Volda har vore nytta av fleire medlemmer av Storfamilien. Eg vart litt nostalgisk då eg såg innlegget til Margrete, og fann fram dei to bilda eg har frå då ho og Lars budde der.Her feirer vi fødselsdagen til Lars litt på førehand.Året er 1990, og Solveig held baby Audun, som vi berre ser eine foten av.

Stortingsvalet 2009

Det er vel ikkje skikk og bruk å diskutere politikk på bloggen, så det skal eg ikkje legge opp til. Berre ei lita oppmoding: Bruk dei små grå og stem Raud-grønt! Så er alt i orden for meg.