Dagbok 2015: 14.november

Klokka er snart 19.00, temperaturen ca + 6 grader og det har regna det meste av dagen.
I dag har vi hatt besøk av døtrene og fem av barnebarn. Flokkan minkar litt etter kvart som "barna" blir store og reiser frå bygdene. Vi vart likevel 9 som feira Nils med julemat og altfor mykje kaker og dessertar. Eg er litt lur, lagar noko som kan frysast og noko må gjestane ta med heim, så vi "slit" ikkje med restar.
Dagen har stort sett gått med til eting, kaffidrikking og prat. Det er kanskje litt kjedelig for dei nestenvaksne barna - og det må aksepterast. Ikkje det at nokon klaga.
I går kveld vart vi sittande ved TV-en og følgde med det som skjer i Paris. Det er berre så trist og vondt. Men eg håper at hatet rettar seg mot terroristane og ikkje heile folkegrupper.
For tre år sidan stod blomkarsen så fin på bursdagen til Nils, som regen får vi ei frostnatt eller to som gjer ende på dei før "dagen"-men i år var der liv i dei. Derfor pynta eg bordet med nokre små eksemplar av arten.
Erlend fekk sitte i høgsetet i dag, for han fyller 12 år om vel ei veke. Vi "feira" han også.

Bok nr.82 - 2015: Ett minutts stillhet.

Omtale fra forlaget
Det er sommer i en småby ved Østersjøen for mange år siden. At Stella Petersen og Christian, eleven hennes, har forelsket seg, er det ingen som vet. Denne fortellingen handler om hvordan forelskelsen oppstår, hvordan tilfeldige møter og berøringer blir til lidenskap, hva som skjer når lidenskapen tørner sammen med virkeligheten, og hvordan så med ett alt er forbi - og kanskje likevel ikke. Siegfried Lenz forteller med mesterlig innlevelse, varme og humor. Han gjør fortellingen til noe som har evig gyldighet - til alle tider og på alle steder. "Ett minutts stillhet" har ligget på bestselgerlistene i Tyskland siden utgivelsen og har hittil solgt i 230 000 eksemplarer.
................................................................................

Denne boka er på berre tre plater, så den tok ikkje så lang tid å lese. Plate nr.2 brukte eg relativt lang tid på, for eg somna innimellom og måtte lese om att.
Eg er ikkje heilt enig med meg sjølv kva eg meiner om boka. Det er jo ei gripande historie og forfattaren skriv godt, men eg spør meg sjølv kva "bodskapen" er. Han som les boka, les fint !
Margrete skal lese den også, og ho er flinkare enn eg å anmelde bøker.
Forfattaren er kjend, han døydde i 2014 - 88 år gammal.
Ved nærmare ettertanke har eg kome til at sjølve tittelen er poenget i boka. Eit menneske dør- og vi minnast dei med å la tida stå stille i- eitt minutt. ......

Dagbok 2015: 13.november

Klokka har berre så vidt passert 15.00, så det er litt tidleg å skrive dagbok. Men sidan eg må halde meg oppreist til håret er tørt, kan eg like godt gjere noko nyttig.
Ute vekslar det med regn og opphald, og så er det vind. VIND likar eg veldig godt-og her i Ørsta er vind mangelvare. Det er visst høg flo også, men opp til oss rekk den ikkje. Temperaturen er + 6,6 grader, eg er glad så lenge den er over 0 og vi slepp frost og snø.
I dag heldt eg meg på kjøkkenet heile føremiddagen, gjorde i stand diverse til i morgon, og laga dobbel porsjon fiskegrateng av fisk som Nils fiska i går. Vaska opp med hand, for å spare plass i maskina. Berre tull sjølvsagt. Kva har ein oppvaskmaskin til ?
Vi åt tidleg middag, så vi var klar til å drikke kaffi då Margrete kom innom for å hente reservenøklane til bilen sin; ho skal ha den på sørvis. Nils brukar å ha eine nøkkelen i dei tilfella vi skal legge noko inn i bilen hennar-noko som skjer av og til.
I dag fekk eg brev frå Helse Møre og Romsdal. Eg snakka med legen min i går, og vi vart enige om at eg skulle ta eit røntgenbilde av hofta og foten min. I dag kom brevet om at eg skal møte opp måndag den 23.nov. på sjukehuset i Volda. Eg synest det var hurtig levert.
I morgon skal vi feire Nils sin 79-årsdag i lag med nærmaste familie. Vi er ikkje så mange her i distriktet akkurat no, blant anna er det fire av slekta i Oslo for tida. Den blir som vanleg ein liten forsmak på jula den 14.november dette året også. Kan ikkje bryte ein lang tradisjon.
Eg vil ønske alle som er innom bloggen ei god helg!

Dagbok 2015: 12.november

Klokka er snart 17.00. Temperaturen ute er + 7 grader C og det har vore ein lysare dag enn på lenge. Og jammen fekk vi sjå sola ei lita stund også.
Nils hadde avtale med Matias om at dei skulle sjøsette båten i dag. Dei reiste utover ca 9.30. Avtalen var at dei skulle fiske viss det var bra vêr og det var det. Dei fekk berre småsei, men det er også godt. Nils driv og skal lage middag no, mens eg skriv.Dette må han gjere sjølv!
Eg vart heime åleine heile føremiddagen, og fekk unna mykje arbeid. Først vaska eg kjøkken og bad, og etter ei lita pause rakk eg å støvsuge teppegolva også. Det får vere vel nok helgereingjering.
Då Nils kom heim tok vi oss ei brødskive og ein kaffikopp. Og så la eg meg på sofaen med lydbok. Det var så kjedelig at eg somna fleire gonger. Så prøvde eg ei anna bok, men merka at eg ikkje hadde lyst å lese den heller akkurat no.
Eg undersøkte opningstida til biblioteket og så tok vi turen dit. Fann eit par andre bøker som eg kan prøve, og så bestilte eg andre boka til Elena Ferrante "Det nye namnet". Eg sjekka først på data om den finst på lydbok, og det gjer den. Eg er nr.3 på lista, så no får eg håpe dei som har den før meg les fort!
Vi gad ikkje å fare på butikk i kveld, det er sikkert noko vi manglar i morgon uansett.
Elles så fryda eg meg over at dei hadde fått plass til referatet frå pensjonistmøtet på ei side utanom "folkeliv"-sidene. Dei har problem med å få plass til dei lange referata på dei sidene, sa dei. Då spurde eg om dei ikkje hadde andre sider i avisa. (Dei har no plass til alt mulig anna, stolne båtar t.d.)

Bok nr. 81 - 2015: Mi brilliante venninne

Romanen er full av rå vold, vilje og lidenskaper. Forfatteren skriver så tett på personene at alt føles intimt og ekte.

Elena Ferrante

Mi briljante venninne

Mesterlig om en skitten by.

Jeg kan ikke huske sist jeg leste en bok som var så full av livskraft og pulserende liv. Det er som om Elena Ferrante har tillatt seg å legge ekstra mye av seg selv og livet sitt i teksten, siden hennes egen identitet er skjult.

Den aldrende fortelleren Elena ser tilbake på oppveksten i en fattig bydel i Napoli på 50-tallet. Livet er preget av fattigdom og vold, machokultur og det lokale mafiastyret, camorraen. Uten at dette ender i klisjeaktige framstillinger av italiensk mafia eller en forutsigbar handling.
Fortelleren har et klokt røntgenblikk på personer, relasjoner, maktspill og overlevelse. Tonen er brutalt rett på.
Her finnes mange korthugde karakteristikker til nytelse og ettertanke. Teksten er likevel lett og ledig å lese, takket være Kristin Sørsdal, som har gjort en fantastisk oversetterjobb.
.................................................................
Grunnen til at eg har lese denne boka for andre gong  er at no er bok nr. 2 komen, og eg hadde gløymt litt for mykje. Eg har skrive om boka før, men valde eit anna utdrag frå nettet. (Synest det er dårleg gjort av anmeldaren å ikkje skrive om boka på nynorsk. ) Margrete har lese nr. 2 og hadde problem med å legge den frå seg. Trur det er ein fordel å lese bøkene på papir, sidan der er mange namn. Eg har lese denne som lydbok.

Dagbok 2015: 11.november

Klokka er 16.40, temperaturen + 6 grader. Det er bekmørkt og regn ute. Har opplevd ganske mange haustar, men dette mørkret kjem alltid like uventa på meg. I dag stod vi opp før det var lyst også.
Når ein står opp tidleg kan ein få meir utav dagen, men det er ikkje sikkert ein får gjort noko meir likevel. No er ikkje akkurat det så farleg for oss.
Nils reiste til Vik rett etter frokost i dag og fekk ordna opp i finansane, først på rådhuset, så i banken. Grunnen til rotet var at dei hadde bytta eit KID-nummer....no er alt i orden. Eg masar om at han må få seg nettbankkonto, men han høyrer ikkje på meg.
Eg rydda litt i huset før han kom opp att, og då for vi begge ned på Amfi. Klokka var 10.00 og mange av butikkane heldt på og opne. Trur aldri vi har vore der så tidleg før.Det var no mat vi var ute etter, men tok ei runde i 2.etasje også.Utan å kjøpe noko.
Eg fekk ikkje tak i ekte vaniljesukker, så eg stakk opp på Gåvebuda for å sjå om Ingrid hadde, ho hadde då ho dreiv glasmagasin på Amfi, men ikkje no. Ho hadde hamstra til seg sjølv, på Sandane. Så no, Solveig, må eg fri til deg: Finst der på Hareidlandet?
Elles så kom eg på å spørje etter knevarmarar til meg sjølv, og det hadde ho. Eg kjøpte eit par, men brukar berre ein om gongen. Eg kjenner at dei hjelper. Eg har eit par etter mamma, men dei er ikkje så gode. Det er ekte giktvêr, men eg er rimeleg bra-i alle fall så lenge eg held meg i ro.
Det har ikkje vore vêr å ha ut att båten men det blir kanskje i morgon. Dei må kanskje ha med seg "tjuven" så han får ta rette båten inn att. Matias vil vere med å sette ut att båten vår.
I mangel på fersk fisk har vi ete salta lange idag. Til ein avveksling laga eg risengrynsmelkesuppe med rosiner til dessert.
No har eg tatt ein diger panne-oppvask, der var ikkje plass i maskina, og så vaska eg "rundt" på kjøkkenet etterpå. No skal eg prøve å få lese ut boka mi. Har berre ei plate att.

Dagbok 2015: 10.september

Klokka er snart 15, men det er vanskeleg å forstå at det ikkje er kveld enno. Arbeidsdagane i pensjoheimen er veldig korte no. Temperaturen ute  er + 8 grader C og det regnar.
Store oppslag i Møre-Nytt i dag, nesten heile framsida og nesten ei heil side inne i avisa. Som eg skreiv på FB: Båten er snart like berømt som Titanic. Ja, saka er oppklart og alle har fått visst det, så no blir det kanskje ro ei stund. Det har vore mange telefonar både inn og ut. No held Nils på å ha båten inn i garasjen, men den skal på sjøen snarast mulig, for den står på vogna til Folkehøgskulen, og dei skal vel ta inn rette båten?
Nils for nedover for å handle litt før middag og vart vekke i timesvis. Eg laga ei kake, vaska opp og sette på vaskemaskina, strauk litt etc. Har ikkje gjort så mykje at det gjer noko i dag. Til middag åt vi spekemat, poteter og potetsalat.
Så kjem det enda eit irritasjonsmoment: Eit brev med varsel om inkasso på eigedomsavgifta. Nils har avtalegiro med banken når det gjeld alle kommunale avgifter, så han rekna sjølvsagt med at det var betalt. Ein telefon til rådhuset var heilt bortkasta, der var det ingen som visste noko. Vi har kvitteringane frå i fjor, så då har no avtalegiroen fungert. Dessutan var beløpet vi vart kravde for, minst 1000 kr for høgt. Så no har Nils arbeid i morgon også.
Eg får ikkje gjort så mykje, men er no relativt bra så lenge eg ikkje sit for mykje. Var nettopp ned i kjellaren og skulle ha kleda frå vaskemaskina over i trommelen, men så hadde eg ikkje sett PÅ vaskemaskina. Men det kan eg berre skulde meg sjølv for. No skal eg finne noko litt nyttig å ta meg til.