Dagbok 2019: 12.september

Klokka er no 17.40, temperaturen ute er + 11 grader og det styrtregnar nesten heile tida. Men eg klagar ikkje, for eg trong ein inn/heime-dag, sidan eg hadde diverse som måtte gjerast.
Det første eg sette i gang med atter frokosten var skriving av referat, det må eg alltid ha frå meg før eg kan gjere noko anna, såpass eg hugsar sånn nokolunde kva eg skal skrive om. I dag var eg skeptisk, for det var mykje å halde greie på, men det gjekk forbausande lett. Då klokka var 11 var eg ferdig med referatet. Men så må eg bruke litt tid på finpussen, for å sjekke opp diverse tekstar, titlar, namn etc. Eg sende nettopp manus til avisa no, for det er ingenting som hastar. Før skulle eg ha det inn i laurdagsavisa, men no er det lokalavis berre fredag og tysdag.
Så var det jobb nummer to som venta. Solveig kom med den ferdigmonterte kofta mi på tysdag, og ho hadde kjøpt knappar. Dei sette eg i -  i dag.
Deretter tok eg fram støvsugaren og for over teppegolva. Akkurat det arbeidet er eg ikkje så glad i no når høgrearmen sviktar. Men det vart no gjort på eit vis. Eg likar betre å klippe plen!
Etter å ha tatt meg litt mat, sette eg meg ned og las ferdig boka som eg har halde på med nokre dagar, og blogga den med det samme.
Det har vore ei innhaldsrik og aktiv veke, så langt, og i morgon ettermiddag skal Marit og eg på "Afternoon Tea" med kinobesøk etterpå. Vi må passe på å få med oss det vi kan før kveldane blir for mørke. Ingen av oss likar å køyre i mørkret.
No veit eg korleis eg skal komme meg opp på Fonnvernet, men det blir ikkje i dag. Det er FOR vått.

Bok nr. 26 - 2019: Da Henrik Husten kom hjem

Om Da Henrik Husten kom hjem

Om hvordan lukkede epoker i et liv igjen kan åpne seg: Hver kveld går Frank Berg tur med bikkja, Betsi. Det er det siste han gjør før han går til ro, og de to tar alltid samme ruta, seint og etter at naboene i husbankvillaene har lagt seg. En kveld står det en dyr, ny, rød Toyota på den så vidt opplyste snuplassen i enden av gata. I bilen sitter en mann, sammenkrøket i forsetet. Bildøra åpner seg bak Frank, og et ansikt han ikke kjenner spør - Er det deg, Frank Berg? Sakte begynner det å demre ... Slik møtes de gamle naboguttene Frank Berg og Henrik Husten igjen etter at Henrik Husten forsvant. Hvordan samler de trådene igjen og får oversikt over tida som har gått? Og hvorfor kom han tilbake? Da Henrik på ny forsvinner, starter en ny reise i Franks liv. Han må gjøre opp regnskap både for sitt eget og barndomskameratens liv. Om forfatteren: Bård Nannestad (f. 1967) er oppvokst i Nittedal, og bor i dag i Arendal. Han arbeider som psykiatrisk sykepleier, og debuterer med Da Henrik Husten kom hjem.

…………………………………………………………………………………………………………………….
No har eg lese ei bok til av same forfattaren som den førre eg las. Bård Nannestad heiter han. Den eg no las er eigentleg debut-romanen hans. Den er ikkje så tjukk som  "Mannen som elsket livet"  berre 280 sider. Eg vil påstå at denne debutromanen er den beste av dei to. Bård Nannestad kan fortelje ei historie som engasjerer, utan altfor mange litterære krumspring, og det likar eg.
Det er mykje som er likt i dei to bøkene eg til no har lese av forfattaren. Begge begynner med to smågutar som er venner. Etter kvart går dei to ut i livet kvar for seg, for så å møtast att.
Eg likar slike "enkle" forteljingar om korleis livet kan arte seg , og vil sikkert lese meir av denne forfattaren om han kjem med fleire bøker.

Dagbok 2019: 11.september (Remember: Nine eleven 2001)

Klokka er 19.53, temperaturen er + 13 grader og det har regna meir og mindre i heile dag.
Det har vore eit travelt døgn sidan eg skreiv i går. Det verste var at eg ikkje fekk sove sist natt, sovna litt på morgonkvisten, elles var det håplaust. Men det er ikkje så farleg om ein er litt trøytt ein dag.
Vaska håret og gjorde meg klar til spanskundervisning frå 11-13. Det er alltid kjekt, og vi kosar oss med litt godt i pausen mellom dei to øktene. Det er ikkje lang veg til kafeen når vi er på Bakk-Ola-marka.
Etter spansken, var Eli og eg på kulturhuset og dekka bord i lag med dei andre damene i styret. Fekk ein liten pause heime etterpå, sidan vi ikkje skulle begynne møtet før kl.17 i dag. Marit og eg for i lag, og det var eg som køyrde i dag. Eg likar å køyre litt kvar dag, for då får eg trening. Men eg må nok snart trene på lengre turar trur eg.
Pensjonistmøtet gjekk heilt greitt. Eg skal ikkje skrive noko om det her, for i morgon blir det å skrive referat for avisa. Akkurat det er ein JOBB.
Marit og eg henta kinobillettane våre før vi for heim, så er vi klar for "Afternoon tea" og "Downton Abbey" på fredag. Eg synest det har vore litt hektisk no, eg er ikkje vant til å vere så mykje på farten, men det er no kjekt å "ta seg ut" litt. Eg er veldig glad i den vesle bilen min, eg hadde ikkje kunna vore med på så mykje om eg ikkje hadde hatt den. No skal eg slappe av og sjå litt TV, og kanskje lese litt i ei bok eg begynte på i går.

Dagbok 2019: 10.september

Klokka er no 16.50, temperaturen er + 19 grader, det er strålande sol og berre lette skyer på himmelen.
I dag var det treningsdag, så eg stod opp klokka 8 for å ha god tid. Eg var veldig låk i armen med det same eg var oppe, men det gav sett etter kvart. Etter at eg hadde trena var eg på apoteket for å kjøpe diverse. Der var mange kjende på Amfi i dag, og til slutt var vi så mange som prata i lag at vi like godt sette oss bort til eit bord og drakk kaffi. Det var Brita frå Oldedalen, Bjørg og eg frå Eid og Liv frå Ørsta. Vi prata ei god stund om laust og fast og hadde det triveleg.
Då eg kom heim var eg snar å byte om og komme meg ut. Det var Skråninga som skulle klippast. Det var ein relativt tung jobb, som vanleg, men det gjekk bra. 
Så gjekk eg inn og varma litt av fårikålen frå i går. Etter at eg hadde ete la eg meg ut på solsenga og las og slappa av. Det var varmt og godt.
Etter ei stund måtte eg inn og finne meg litt kaffi, og då ringde Solveig. Ho ville kome innover ein tur om ei stund og ha med seg kofta mi, den som eg strikka sjølv, og ho monterte.
Eg vart litt irritert på meg sjølv då eg las avisa. Førehandsomtalen min var der, men så hadde det snike seg inn ein feil, og er det noko eg absolutt ikkje likar, så er det å finne feil i det eg sjølv har skrive.(Ja, det var eg sjølv som hadde gjort feilen, så eg kan ikkje eingong skulde på nokon) Men eg får prøve å komme over det. 
I morgon er det spansk frå 11-13, og så er det pensjonistmøte klokka 17. Og ein eller annan gong innimellom skal borda dekkast.
Også i Ørsta gjorde Senterpartiet det godt, så ordføraren blir vel sittande. Partiet mitt hadde dobla seg sidan førre val, men så er der også dyktige folk. I Volda gjekk Senterpartiet fram og Ap tilbake, så no er det spennande om Margrete kjem inn denne gongen. Ho stod som nr.2 på lista, og det er fem frå Ap som kjem inn.
Ja,ja, " poppularriteten kjæm og poppularriteten går," som Vidar Sandbekk song i si tid. Det blir meir spennande om to år. 
Eg synest vi er heldige som bur i eit land der vi har frie val og kan meine kva vi vil.

Dagbok 2019: 9.september. Valdag.

Klokka er no 18.20 og temperaturen er +18 grader. Det har vore ein fin og varm dag, men ikkje så klårt som i går.
I dag har eg jobba ein del i hagen. Først tok eg opp to potetstokkar som eg hadde i jordbæråkeren. Stakk poteter ned der som plantane var gåen. Fekk mange fine poteter. Så begynte eg å klippe på det minste plommetreet-ikkje heilt enkelt å få det pent, men eg konsentrerte meg om å klippe greinene som vaks i feil retning. Så var det fram med kompostkverna, i dag gjekk den utan problem.
Så var det berre å ta fram klipparen og barbere plenen rundt huset.
Og då var det tid for mat. Eg hadde sett på ei panne med fårikål før eg gjekk ut, og då var det berre å koke dei nye potetene-dei som kom rett frå åkeren. Fårekjøtet eg hadde kjøpt var veldig feitt, så eg kunne ikkje ha jevning på , då hadde det blitt for mykje av det gode. Det blei eit veldig godt og mettande måltid; eg som ikkje er så vant med å ete middag, vart heilt utslått. Eg tok rett og slett og kvilte middag på solsenga-om eg sov, veit eg ikkje.
Så stod det att å klippe plen-stykka opp mot vegen før eg gjekk i dusjen. Eg køyrde Marit og meg ned på kulturhuset, der vi fekk stemt ifrå oss. No har dei laga det enda enklare å stemme, så det var gjort på eit øyeblikk. På heimvegen handla vi litt på Kiwi.
Men det samme eg sette meg ned for å skrive blogg, ringde det på døra. Det var Jørn som kom med ein fin langefilet til meg.
I morgon skal ikkje Marit på trening, ho skal fornye sertifikatet sitt, så då fer eg åleine.
Etterpå får eg prøve å få klipt Skråninga, for i morgon er det visst siste finevêrs-dagen for denne gong.
No blir det spennande å få resultata frå valet; sjølv om det er kommuneval, viser det vel også litt av tendensen sentralt. Kjem vel til å sitte framfor TV-en i heile kveld.
Eg las ut ei bok før eg gjekk ut i dag, og så oppdaga eg at eg har ei til av samme forfattar, den skal eg begynne på no. Eg har tatt pause frå lydbøker og les på papir for tida.

Bok nr.25 - 2019: Mannen som elsket livet.

Hvordan forteller man en datter hennes fars historie, når livet hans har vært grenseløst og livsbejaende, på godt og vondt? En iskald januardag i 2001 sitter en ung jente på første benkerad i kirka der faren hennes, Valentin Vang, skal bisettes. Sara hadde kjent faren bare i noen måneder og sitter sammen med hans beste venn, Jarl. Akkurat da de fastslår at det ikke vil komme noen flere, ramler det inn en rekke underlige personer. Da innser Jarl at han ikke kan underslå noe når han skal fortelle fram Valentin Vangs liv for datteren. På løpende bånd kommer viltre historier om oppveksten i Nittedal og de tøylesløse 1990-årene da Valentin ble utelivskonge og samtidig drev stort med dopimport. Historien om Valentin Vang er en mangfoldig og frodig fortelling om å elske livet gjennom oppgang og fall, og om å finne tilbake til seg selv. Og om alltid å søke etter det som føles ekte. 
………………………………………………………………………………………...
No har eg endeleg kome gjennom denne boka som har 440 tettskrivne sider. Eg meiner at teksten kunne ha vore litt avkorta-eg likar ikkje så godt tjukke bøker. Men sjølve historia er fin, og den er godt fortalt.

Dagbok 2019: 8.september

Det blei nokre klønete bilde eg tok med mobilen i dag. Dette må eg lære meg betre.

Klokka er no 20.15, temperaturen er + 11 grader og det har ore ein strålande dag, med sol frå skyfri himmel. Som vanleg var eg ikkje så sprek med det samme eg var oppe, men eg livna fort til då eg såg det nydelige vêret.
Så fekk eg telefon frå naboen som spurde om Marit og eg ville vere med på biltur inn til Urke og sjå på Hurtigruta og livet der inne. Det er nemleg slik at no på ettersommaren og hausten går Hurtigruta inn til Urke og ligg der nokre timar så passasjerane kan gå i land for å sitte på kafeen på kaia, eller gå tur i "skog og fjell". Ja, vil Marit, så vil eg også, sa eg. Marit og eg hadde nemleg diskutert litt om vi skulle ta bilturar hit eller dit. Vi takka ja, begge to, og sette oss inn i den fine raude bilen til naboen med frue.
Å køyre gjennom bygda ,og Bondalen i slikt vêr var ei naturoppleving berre det, så var det ferje frå Sæbø til Leknes og biltur vidare til Urke, og ikkje berre det, men vi fekk vere med på ein lang tur framover dalen  og oppover så langt som vegen gjekk. Det vart både smalt og bratt, men sjåføren, som er frå Urke, heldt bilen stødig på vegen. Etterpå var vi på kaikafeen og drakk kaffi og åt vaflar. Der fekk vi helse på kai-verten, den første i landet som har den tittelen. Hurtigruta låg midt i fjorden og passasjerane blei frakt til lands i ein mindre båt.
Då vi skulle fare heim, køyrde vi inn til hotellet på Øye og snudde. Og vi tykte vi hadde hatt ein veldig fin tur. Eg har sagt det mange gonger, og kan berre gjenta at vi har veldig kjekke naboar her i Starevegen. Takk til Marit og Torbjørn for ein kjekk dag.
Det har ikkje blitt "gjort" nok særleg etter at eg kom heim. Det einaste var at eg raka i hot nedfallsfrukt og kasta. No er det snart tomt for plommer på trea.
Eg sat på altanen og las i boka mi ei stund, eg bør snart bli ferdig med den no. Eg fekk prøvd ut dei nye solbrillene mine med styrke som vanlege briller, og dei funka fint. 
I morgon blir det å stemme- det burde vere ei plikt for alle som har stemmerett. Eg synest det skulle ha vore ein fridag og ein festdag, der vi feira at vi faktisk har fridom til å velje. Ein liten 17.mai ? Eg vil ønske alle eit GODT VAL !