Bok nr. 33 - 2018: Lyset bak øynene

Helena er bare ni år gammel da hun blir sendt fra den vesle hjembyen til en blindeskole i femtitallets Helsingfors. Der vender hun seg gradvis til storbyens lukter og lyder, og lærer seg å beregne avstand ut fra antall skritt. Men savnet etter familien er stort.

Førti år senere flytter også Helenas nevø Tuomas sørover for å studere. Han ønsker å leve opp til familiens krav og forventninger, men drømmer om å stifte en egen familie, og bærer på en hemmelighet. I Helsingfors treffer han tanten og blir kjent med nye sider ved henne. Hvordan er det å leve hele livet som en som må stå utenfor? Går det an å bli akseptert som den man er.

«Lyset bak øynene» er en ny, sterk roman fra forfatteren av den kritikerroste «Der fire veier møtes». Tommi Kinnunen skriver med innsikt og innlevelser om nødvendigheten av å finne sin egen vei, om ønsket om å bli far og kunsten å være forelder.

«Den unge, og det må være lov å si, lovende Kinnunen er en av flere flinke finske forfattere på vei opp og frem i nordisk litteratur. I intervjuer røper han at det kanskje blir en bok til om denne motsigelsesfylte familien. Uten tvil en finsk gladmelding.»
………………………………………………………………………………..
Eg har brukt lang tid på denne boka -mykje fordi eg stort sett har lese den etter sengetid. Det var lett å halde tråden uansett, for her var få personar å halde orden på, men litt problem vart det sidan det var litt byks i tid. I dag las eg om att siste plata fordi eg følte at det mangla avslutning. I det heile må eg seie at eg kanskje ikkje oppfatta bodskapen i boka.Det som står i omtalen over er liksom ikkje nok-synest eg. 
Ingrid Vollan er ei fryd å ha på øyret når ein skal sove.

Dagbok 2018: 18.oktober

Klokka er 19.35, temperaturen ute er + 8 grader C og det regnar. Det er visstnok byge-vêr men bygene kjem tett. På føremiddagen hadde eg tenkt å få gjort litt ute, men så snart eg var godt i gang, kom regnet. Litt fekk eg gjort, rydda litt, saga litt og rydda litt rundt dørene. 
Fekk fylt opp bossdunken i dag med det eg gløymde sist så no er den breddfull. Så fann er fram dei raude boksane og fekk fylt den eine. Det stod i avisa at det var henting laurdag- og eg trudde det var førstkomande, men så er det neste. Typisk meg -datoane bit eg meg ikkje merke i. 
Men det var bra det ikkje var førstkomande for då skal eg på konsert i lag med Margrete. Det er Ervingen blandakor som skal ha Beatleskonsert og det gler eg meg til. For det første er eg Beatles-fan, for det andre kjenner eg mange i koret. Det skal vere to konsertar etter kvarandre, vi skal på den første som tek til kl. 17.00. Margrete har kjøpt billettar.
I dag blei det ein nokså lat dag for meg - eg kunne alltids funne på noko å gjere inne, men eg ville vere ute ! Dermed sette eg meg til å strikke, og har strikka meir enn ein halv lest (stor) mens eg har høyrt lydbok. 
Fekk melding frå Solveig om at ho kjem innover i morgon såpass eg får handle litt stort. Eg sa at viss det høvde slik, kunne ho komme rett etter skulen, så skulle ho få middag med meg. Det ville ho, for Øystein er på reisefot igjen, Stockholm denne gongen.
Eg fekk ikkje særleg problem etter å ha gått til Vik og opp att i går. Kneet var ikkje verre enn vanleg, men eg hadde litt problem med venstre hofta  tidleg på dag.
Men eg ville ha meg ein tur ned på Kiwi for å få litt mosjon og frisk luft. Eg gjekk heimanfrå klokka 19.00. Hadde kledd meg godt, med svart bukse, svarte gummistøvlar og svart regnjakke. Det slo meg at eg var nærmast kamuflert, men gadd ikkje å fare heim etter refleks. Eg blir ofte så irritert over at klede ikkje kan vere utstyrt med ei eller anna form for refleks frå fabrikken si side. 
Eg har refleksbrikker i fleng og slike som ein slenger rundt armen, og sist vinter då eg var mykje ute og gjekk i mørke kveldar, hadde eg på meg både det eine og det andre. Eg veit ikkje om andre opplever det samme, men når eg kjem heim er refleksen som regel borte vekk. Særleg regnklede burde vere litt sjølvlysande. Eg løyste problemet med å gå i "grøfta"- og var trygt heime klokka 19.30. Det er fort gjort å gå på nærbutikken.

Dagbok 2018: 17.oktober

Bildet er tatt med mobil ved Vikemarka skule. Ein kan sjå ein annleggsmaskin oppe på fonnvernet.

Klokka er 17.00, temperaturen er + 10 grader og i dag har det regna ganske kraftig.
Eg hadde ingen spesielle planar for dagen og då blir det vanlegvis lite og ingenting gjort. Strauk nokre klede og strikka litt, men å sitte og strikke midt på lyse dagen, det er ikkje det EG vil. Eg tenkte at eg skulle ta ein tur på butikken , anten på Kiwi eller heilt ned på Amfi. Eg vaska håret etc. og kledde med godt i regnjakke og gummistøvlar og gjekk nedover. Hadde diverse småærend på AMFI, mat kunne eg ev. kjøpe på Kiwi på heimvegen. Første stopp var Clas, der kjøpte eg tre lyspærer, men då eg skulle betale fann eg lommeboka, hadde sjekka at den var i veska, før eg for heimanfrå. Det var berre det at Visa-kortet var der ikkje. Eg plar aldri, eller nesten aldri, fjerne kortet frå lommeboka, så eg sette meg på ein benk og leita grundig. Hadde heldigvis litt kontantar, såpass eg fekk betalt lyspærene. 
Det blei ingen storhandel i dag, men eg fekk no sett meg litt om i verda, og kontantane rakk til brød og smør også, såpass eg slepp å bake. Trefte Gunn Torill og gjekk i lag med henne dit ho bur, ho har flytta ned i ei av dei kommunale leilegheitene mellom kyrkjegarden og bedehuset. Eg var sikker på at eg kunne gå beint opp i Håkonsgata, men brått stoppa vegen. Eg sneik meg gjennom ein hage og DÅ kom eg opp på gata. Gjekk Elvavegen til Vikemarka osb. Det vart ei heil Amerikareise for meg, men det gjekk bra. Oppover er det nesten ikkje problem å gå.
Då eg kom heim leita eg gjennom veska endå ein gong, før eg kom på tanken at eg kanskje hadde lagt Visakortet over i den lommeboka eg brukar å ha i "selskapsveska"- og eg hadde hatt den veska i gravferda. Då var problemet løyst. 
Det gjorde ingen ting at eg ikkje fekk handle i dag, for meg var det viktigaste å få komme ut i frisk luft og få mosjon. No skal eg snart ete middag, suppa står på tining.
Trefte Grete på heimvegen og vi vart ståande å prate, såpass eg fekk litt sosial kontakt også. Og så ser eg fram til å sjå dei to siste episodane av ein serie-såg dei to første i går. Men det er i kveld. 
Fekk melding frå Marit i går, ho er i Spania.
Voldsomt kor dei jobbar og skyt oppi skogen, vi ser meir no når lauvet fell av trea.

Dagbok 2018: 16.oktober

Klokka er 17.30, temperaturen er + 13 grader C og det er lettskya, men opplett. Det var ikkje så kaldt i dagmorgon som det var i går, det har vore ein fin dag, og sola har vore oppe ender og då, men eg har  for det meste inne vore inne. Sende ei melding til Bodil i dag f.m. og spurde om dei kom oppover i dag, og det ville dei. Dei skulle hente dei to gamle stolane mens det var opphaldsvêr og då treng ein å gripe dagen. 

Eg rekna med dei kom på sekundet sånn ca. så eg heiv i hop ei svelerøre, og steikte svelene ferdig i god tid, for dei kom ikkje så fort som eg trudde. 

Men det er no praten som er det viktigaste. Sidan vi ikkje treffer kvarandre så ofte har vi mykje å prate om, og heilt ferdigprata vart vi heller ikkje denne gongen. I tillegg til stolane tok Svein med seg ein gammal grasklippar som eg ikkje treng. Eg klarer meg med to-treng ikkje tre.

Bodil hadde med seg nydelige pærer frå hagen på Hildegard, så no blir det vel ei som et litt for mykje. Pærer som er akkurat passeleg modne er uhyre godt.

Det vart litt tomt i stova då dei to store stolane vart vekke, men det var vel overfylt før. Dersom eg treng ein ny stol, er det ikkje noko problem å få tak i det. Svein skulle ha våre gamle i utestova si. Det var han og Bodil som fekk dei ut og opp i tilhengaren. Eg kan ikkje løfte så tungt.

Sat og strikka litt mens eg venta på gjestane, elles har eg ikkje gjort noko i dag.

Dagbok 2018: 15.oktober.

Klokka er ca.18.30 og sola har nyss forsvunne for i dag. Då eg vakna i dag var det sol på fjelltoppane og rim på alle tak, dvs. fint, men kaldt. Med finevêr kjem det også energi. I dag skulle eg vaske og rydde, for i dag kunne eg henge ut golvtepper etc. Eg gjorde ein grundig jobb, men då eg var ferdig var ikkje klokka meir enn 12.00. 

Vart sittande inne ei stund, strikka og styrte på med diverse, før eg kom meg ut. Kosta i garasjen, rydda i tilbygget, og samla opp lauv og gras med grasklipparen så lenge eg hadde bensin. Deretter tok eg kantklipparen og klipte rundt busker og tre , heilt til det small. Dvs. det var noko som gjekk av i det huset det sena ligg. Trur knapt det kan reparerast. Godt at eg ikkje treng den på ei stund. Det er ikkje så mykje å gjere ute no akkurat, men godt å komme seg ut. No blir det vel strikketøy og TV resten av kvelden. Håper på ein ny fin dag i morgon.

Dagbok 2018: 14.oktober, første vinterdag.

Klokka er 17.15, temperaturen er + 10 grader C og det har regna meir og mindre i heile dag.
Sundagane har eg sjeldan avtale med nokon, og ikkje kan eg gruffe på ute. Derfor blir det ofte til at eg gjer litt husarbeid den dagen.
I dag var det ein ypparleg dag for innearbeid, men no er eg rett og slett litt sliten-kjenner at eg ikkje er så sprek som før.
Det første eg gjorde var å bytte på senga og sette på vaskemaskina. Så støvsuga eg og tørka støv på stova, ommøblerte litt også, dvs. bytta om på dei to sofaene. Alt tek si tid. Støvsuga resten av teppegolva også og innimellom var eg inn på datamaskina for å gjere eitt eller anna. Så kom eg så langt at eg kunne ete middag og varma opp suppe frå i går. Restane hadde eg i beger og fraus i porsjonar. Vaska opp litt diverse etc. 
Så skulle eg ned i kjellaren og hente opp kleda frå tørketrommelen. I forgårs merka eg at leidningen til kjøleskapet i kjellaren var ute. Eg sette den i att og sjekka at der ikkje var noko i kjøleskapet som kunne vere øydelagt. Det var nesten tomt - og ingen ting som hadde tatt skade. Men så slo tanken ned i meg som eit lyn i dag: Der er ein frysedel nedst i kjøleskapet, og der er det diverse mat lagra !
Mugglukta slo imot meg då eg opna nedste døra, og så var det berre å fylle opp ein stor bosspose, vaske skuffene etc. No sørger eg ikkje så fælt over det eg måtte kaste det skulle sikkert ha vore kasta for lenge sidan, men eg innser at eg har for mange frysarar, kjøleskap og liknande å halde greie på. Skapet i kjellaren har eg stort sett brukt til hamstring, særleg då eg fekk handle sjeldan ville eg gjerne ha ein buffer. Men når ein er åleine treng ein ikkje store matlager, butikken er nær, og skal eg ha middagsgjestar veit eg om det på førehand. Når ein har to kjøleskap med frysedel, ein fryseboks på 400 liter+ eit fryseskap-då er det NOK ! Og i tillegg har vi ein fryseboks til fisk og agn i garasjen. Etter at eg var ferdig å rydde i kjellaren, og hadde lagt opp klesvasken, sa eg til meg sjølv:" No fortener du ein klatt is attåt kaffien din!"-og det fekk eg.
No skal eg sette meg inn i godstolen og strikke lestar -og  om ei stund blir det TV-dagane går som ein røyk! Ser at lauvet på epletreet er blitt gult dei to siste dagane. Når alt lauvet har falle av, skal eg beskjere treet.

Dagbok 2018: 13.oktober

Klokka er ca.19.00, og eg må skrive på bloggen så eg blir ferdig til Stjernekamp. Eg heiar framleis på Ole Børud, som så mange andre.
Ute er det mørkt og regn, temperaturen er rundt +10 grader.
Dagen i dag har gått fort, som dei fleste dagar gjer. Mykje av føremiddagen gjekk med til matlaging. Eg laga kjøttsuppe frå grunnen av med lettsalta fårekjøtt og heimelaga kjøttbollar. Eg treng nokre å lage mat til innimellom, så eg ikkje kjem heilt ut av trening. Dei som skulle komme i dag var Einar og Audun, men Audun  måtte reise nordover ein dag før han hadde tenkt. 
Einar streva litt ,men fekk lagt på vinterdekka åleine. Eg sende ei melding til Margrete om at ho var velkommen til å ete i lag med oss viss ho likevel skulle over fjorden. Så vart vi i alle fall tre til bords.  Det er koseleg med gjester. Og vi hadde mykje å prate om som vanleg. Vi unnte oss litt kaffi og is etter suppemiddagen. No reknar eg med at Solveig og Øystein er på veg heim. Marit er på veg til Spania, der ho skal vere i 14 dagar i lag med dei andre seniordansarane. Eg kunne ha fått vore med om eg ville, men har for mykje å ordne opp i her heime til at eg kan forlate "åstedet" enno. Trudde eg skulle fått gjort noko i dag, men så pøsar det ned - igjen. Margrete trøystar oss med at det som kjem frå himmelen no slepp vi i alle fall å moke vekk.