torsdag, februar 16, 2017

Dagbok 2017: 16.februar

Klokka er 18.15, temperaturen er +5 grader C og det regnar aldri så lite. Det er mindre enn ein halv time sidan eg kom att frå Volda. Tok 13-bussen bortover og 17-bussen heim.
Det er ikkje så store endringar med Nils, han har ikkje feber, og ikkje mykje smerter, men er framleis like slapp. Men sidan han er ferdigbehandla må han ut frå sjukehuset. Dei snakka om å sende han heim, noko vi ikkje ville, så det vart søkt om korttidsplass på Ørstaheimen. Vi sa i frå om det i går, men i dag kom fysioterapeuten og spurde igjen. Han gjekk vidare med meldinga, og vi fekk svar -Nils får kome på Rehab igjen, slik vi ønskte. Eg kan ikkje ha han heime så lenge han ikkje greier å gå med rullator! Som eg sa til fysioterapeuten, om vi får heimesjukepleie to timar for dag, så har døgnet 24 timar. Eg hadde ikkje tenkt å fare bortover før klokka 14 i dag, men då eg snakka med Nils i telefonen forstod eg at han var litt uroleg for akkurat dette spørsmålet, og ville at eg skulle komme før, så eg heiv med rundt. I går vart det smått med mosjon, men i dag har eg gått MILA mi. Berekna 40 minutt frå sjukehuset og ned , men brukte mindre enn 30 .(Skunda meg ikkje.)
No har eg kveikt i omnen, og så må eg finne meg litt mat. Det går i to måltid pr. dag når eg er åleine: frokost og kvelds.
Når eg skal fare att og fram til Volda går det meste av dagen med, det er kjekkare både for han og meg når han får vere på Ørstaheimen.
Han vil berre ha flytande føde, så det går på supper. Legen som vi snakka med for eit par dagar sidan sa at han berre måtte hive inn på styrkedrikkar, så mykje han orka. Men det hadde han ikkje fått. Ikkje spurt etter det heller. Eg spurde - og han drakk ein mens eg var der og fekk ein til som han hadde innan rekkevidde. Dei er så mange som jobbar på avdelinga at ikkje alle får beskjed om alt. Nils er veldig trøtt og sliten, så eg masar ikkje så mykje når eg er der. I dag sovna han ei lita stund under besøket. Ein av dei andre på rommet har heile halve slekta på besøk heile tida og alle skravlar like høgt. Det er slitsomt det også.

Ingen kommentarer: