.jpg)
På slutten av 1800-talet blei det fleire stader i landet danna dameforeiningar i regi av Norske Kvinners Sanitetsforening. Dei skulle sy sengklede og bandasjar til lasaretta i tilfelle det vart krig mot svenskane. (Krig mot svenskane vart det rett nok ikkje, men det var nære på i 1905.)
Dette vart opptakta til tallause syklubbar rundt omkring i landet. Syinga har det etter kvart vorte mindre av, men kvinnefellesskapet består.
Til å begyne med jobba desse syklubbane for veldedige formål her i landet, og for misjonen i andre land. Pengane dei tente på basarar o.l. gjekk til å hjelpe andre.
I dei moderne "syklubbane" sparer dei gjerne pengar til reiser, opplevingar m.m. for seg sjølve og ev.ektemake.
Vi vann denne boka på revmatikarbasaren sist laurdag, og eg har lese nesten heile.
Det er interessant stoff -ein del av historia, dette også.
Og revmatikarkvinnene sit i alle fall ikkje med hendene i fanget på møta sine, det viser den store mengda av handarbeid som vart utlodda.
Boka handlar også om kva som var vanleg mat å ha på møta, frå krigens dagar, då dei kom med kvar sin matpakke på møta, og fram til i dag. Her er mange oppskrifter også.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar