Bok nr.7 - 2013: Der hvor roser aldri dør.

Stålesen er ikkje min favorittforfattar, men der er mykje eg likar med bøkene hans om Varg Veum. Det vil seie LYDBØKENE. Opplesaren Lasse Lindtner løfter teksten mange hakk. Han spelar heile persongalleriet med dialektar frå det finaste Bergens-mål til stiledialekt.
Eg likar også forfattaren sine skildringar av personar og miljø, du ser personane og miljøet rundt dei så tydelig for deg.
Språket er også interessant, med mange gode og treffande bilde. Han vrir og vrenger på vanlige seiemåtar så det er ei fryd, som for eksempel når verten for hospitset seier:"Jeg kjenner mine plattenslagere". Men av og til blir det litt "too much".
Sjølve krimgåtene er ikkje alltid like gode, denne boka er kanskje av dei betre.
Når det gjeld Varg Veum, så likar eg ikkje filmane, bøkene berre sånn passe, men lydbøkene kan vere god underhaldning.