Bok nr 65: Det finnes ingen helhet.

Helga Flatland har begeistret kritikere og lesere. Nå fullfører hun sin trilogi om bygda som mistet tre gutter på oppdrag i Afghanistan.
Det er desember 2012. Fem år har gått siden Tarjei, Trygve og Kristian ble drept av en veibombe i Afghanistan.
Ragnhild, bygdas lege, vet mye om hva som fikk guttene til å reise, og hva dødsfallene har gjort med dem som ble igjen. Hvordan livet etterpå fortoner seg for foreldreparet Karin og Hallvard, eller for Bjørn, som kom levende tilbake - uten heltestatus.
Gjennom Ragnhilds blikk ser vi hvor ulikt menneskene forholder seg til tap, erkjennelse og overlevelse. Hennes fortelling viser også hvordan hjelperen selv kan bli avhengig av de som skal hjelpes.
"Det finnes ingen helhet" er en roman om forsoning, om veien videre etter en stor katastrofe og en stor sorg.
......................................................................................

Tarjei Vesaas' debutantpris 2010, for Bli hvis du kan. Reis hvis du må

Aschehougs debutantstipend 2010, for Bli hvis du kan. Reis hvis du må

Ungdommens kritikerpris 2010, for Bli hvis du kan. Reis hvis du må

.................................................................................

No har eg lese ferdig siste boka i trilogien. Desse bøkene er annleis enn noko anna eg har lese. Handlinga er lagt til ei lita bygd, der alle kjenner alle - meir og mindre. Og alle kjenner legen, Ragnhild, som blir ein samlande faktor. Fire unge gutar, alle på same alder, reiser til Afganistan etter at dei har vore i det militære, tre av dei blir drepne av ei vegbombe, den fjerde kjem heim.Alle dei sentrale personane i boka fortel si eiga historie i eg/jeg-form. Også dei døde gutane. Nokre av kapitla er skrivne på nynorsk, nokre på bokmål.Vi får vite korleis alle har hatt det både før og etter ulykka. Og korleis venner og familie taklar, eller ikkje taklar, sorga.
Eg las som sagt om att dei to første bøkene, for å få på plass personane, og det var lurt. Siste boka høyrde eg som lydbok, og då er der ein opplesar for kvar person, noko som fungerer bra.
Eg vil seie at bøkene er lettlesne, men ikkje lette å lese. Det kan vere deprimerande med så mykje sorg og ulykke, men alle kjem seg igjennom det, og går vidare på ein måte. DET er lyspunktet.

Dagbok 2013: 19.november.

Klokka er no18.20. Temperaturen ute er minus 3 grader C. det er opphaldsvêr no, men i dag før middag snødde det tett. Nils var ute og mòka med hand ei stund, i tilfelle det frys på.Ut på dagen vart det veldig fint.

Mens Nils styra på ute, var eg inne. Her var litt av kvart som skulle ryddast opp i, og i dag hadde eg ikkje noko anna på programmet.Til middag steikte vi sei, ei stund sidan sist no. Trur Nils hadde hatt lyst ut og fiske, men då må det vere høvelig vêr, i dag var det for mykje vind.

No på ettermiddagen, sette eg meg til og skreiv eit lite manus, veit ikkje om det skal brukast.

Det er skummelt å lese i avisa om alle øydeleggingane etter stormen. Her merka vi knapt at det bles.

I morgon skal eg til tannlegen. Der er eg PYSE.

Dagbok 2013: 18.november

Klokka er 20.00. Temperaturen ute er +2 grader C. Det har vore overskya heile dagen, men det letta litt utover ettermiddagen, og sola var så vidt framme. Ho er ikkje heilt vekke her hos oss enno.
Før middag var eg nokså flittig og fekk gjort ein god del husarbeid. Rydda, vaska, vaska klede etc.
Nils hadde tannlegetime klokka 12.30, og mens han var vekke "shina" eg opp meg sjølv, slik at eg var klar for å fare nedover då han kom att.
Var innom biblioteket og fekk med meg eit par bøker heim. Så reiste vi bort på Skeidar for å sjå etter to ting. Der borte hadde dei pynta til jul og angen av "duftlys" låg i lufta. Vi skulle ha ei bilderamme i gullfarge eller brunt tre. Men når det som er moderne er sølv/stål-farge og svart, så vart det eit umulig prosjekt. Eit lite "avisbord" har vi heller ikkje lukkast å få ta i. Slik er det, det bugnar av varer, men ein finn ikkje alltid det ein er på jakt etter. Vi stakk innom El-kjøp og handla eit kilo med heile kaffibønner-produsert i Italia (Ja, dei hadde vel fått dei frå eit anna land, då). Kortreist kaffi er uansett ikkje eit tilgjengelig produkt.
Sidan eg skulle ha noko medisin, var vi også innom Amfi. På Coop kjøpte vi oss litt potetsalat, såpass vi kunne ha "Tapas" til middag i dag. Nils fekk spennande spekepølser av Margrete til farsdag. Etter to dagar med julemat, måtte vi kvile magane. Og i morgon blir det endelig FISK igjen.
Etter ei kvilestund på sofaen har eg no strikka ferdig enda ein lest mens eg har rippa to bøker inn på maskina og høyrt lydbok på MP3-spelaren. Multitasking er tingen for "travle" pensjonistar.

Bok nr.64 - 2013: En sannsynlig historie.

Helena får oppfylt en gammel drøm når hun og mannen kjøper en liten gård i Norrland for å drive et hotell. Men ekteskapet knaker i sammenføyningene, og snart er skilsmissen et faktum. Tilbake står Helena med hotellet, en ødelagt tilværelse og en ulykkelig tenåringsdatter.Finansmannen Anders' karriere har vært fremgangsrik. Men i takt med at pengene har strømmet inn, har tilværelsen blitt stadig mer meningsløs. På en landevei i Norrland utfordrer han skjebnen, lukker øynene, gir gass og tenker at nå får det gå som det går. Han våkner på sykehuset. Etter oppholdet der tar han inn på et lite hotell i en norrlandsk småby.Dette er en historie der to ulykkelige mennesker møtes og oppdager at vi faktisk kan forandre vår måte å betrakte tilværelsen, og at det finnes helt andre valg i livet enn dem vi kanskje tror.Med sikker hånd, sterk psykologisk ladning og en usvikelig evne til å blottlegge det dypt menneskelige skildrer Karin Alvtegen forhold, sorg, konfliktredsel, fordommer og kjærlighet.
..........................................................
Denne har eg lese som lydbok på samme tid som eg har lese dei to forrige på papir. Denne boka var ikkje særlig fengande.Her er for mange klisjear.
Og midt i dei tradisjonelle historiene får vi små porsjonar av kvantefysikk! ?

Bok nr.62 0g 63 -2013: Bli hvis du kan.Reis hvis du må. og Alle vil hjem. Ingen vil tilbake.

Desse to bøkene har eg lese før. Då las eg lydbokutgåvene. Så kom tredje boka i trilogien, og eg måtte repetere.Då valde eg papirutgåvene. Det var smart, for det er mykje snarare å lese på papir, og eg fekk meir orden på dei mange hovudpersonane. Dette er gode bøker, vel verde å lese, og no ser eg fram til å lese nr.3. Som lydbok.

Dagbok 2013: 17.november.

Klokka er snart 18.00. Temperaturen er vel 4 plussgrader, det er overskya, litt regn, men elles ikkje noko dramatisk.Her på Vallabøen har vi ikkje merka anna av styggevêret enn nokre vindrosser i går ettermiddag.
Før middag var vi ein tur ut på Rjåneset, Nils ville ause båten.Eg var med for å gå på stiane og vere ute ei lita stund. Eg likar å sjå utover sjøen. Litt rart å sjå på dei små øyane på bildet over, og vite at djupt under havbotnen går tunnelen vi køyrer når vi skal utover. Øyane heiter Yksnøy og Eika. Nils er ofte og fiskar i dette området.

Denne fiskebrygga vart øydelagd i stormen Dagmar for snart to år sidan, no har dei begynt å reparere den. Der er ei til slik brygge, som gjer at rullestolbrukarar også kan komme seg ut for å fiske.

Det har kome nysnø i fjella igjen sist natt. Liadalsnipa er eit landemerke som vi kan sjå frå mange stader her på Søre Sunnmøre.

Då vi kom heim varma vi middag frå i går, og det smakte himmelskt.Etterpå måtte vi ha pause.

Innimellom har eg baka seks Ingers brød. Brødbaking passar å ta slike dagar då ein held seg heime.

No har Nils tatt ein tur ned i hamna for å sjå etter sild....

 

Dagbok 2013: 16.november.

Klokka er 20.00, temperaturen ute ca +  8 grader C og akkurat no er det stilt. Elles har det regna og blæse i heile dag. Minte litt om jula for snart to år sidan.
I dag var det to som skulle feirast, nemlig Nils og barnebarnet Erlend som blir 10 år den 24. i denne månaden. Det vanka gåver til begge to. Erlend hadde ønska seg eit skjerf, og det hadde Solveig kjøpt. Skjerfet fall i smak, og han har allereie funne eit par måtar å knyte det på.
Nils ønsker ser ingen ting, men fekk mellom anna ei maskin til å male kaffi på, kaffien bli så mykje betre då-i følge Solveig.
Elles så varta vi opp med full julemiddag med pinnekjøt, julepølser rabbestappe etc. Pluss eit par dessertar.
Vi vart såpass mette at det ikkje vart så stas med kaker som det ville ha vore om vi var svoltnare. Den eine kaka bar eg rett i frysaren.
Det var så fælt vêr at eg tykte det var ekkelt at Solveig skulle køyre utover, men ho er vel heime for lengst. Det var berre ho og dei to yngste som kunne komme i dag. Eirik skulle delta på "Battle of the bands" på Kaihuset her i Ørsta, så Margrete og dei andre to vart med han dit. Eg har fått rydda opp i huset, så no skal eg sløve framfor TV-en resten av kvelden.

Olaug og Håkon.

Amanda og Eirik.

 

Solveig.

Kransekake med vitsar er eit must. I dag likna kaka mest av alt på det skeive tårnet i Pisa. Men den smakte godt. Kjøpt på Coop i Ørsta.

De har kanskje lagt merke til at her ikkje er bilde av Margrete og meg. Det er heilt tilfeldig.