Gratulerer, Margrete!

I dag fyller altså yngstebarnet vårt 41 år. At tida går fort, det veit vi alle, men når ein sit og bladar i gamle albun, ser ein også at åra har vore spennande og innhaldsrike.Skulle gjerne hatt ein reprise på somme av dei.
Sidan Margrete ikkje var så fornøgd med bildevalet til mimringa, har eg i dag brukt to av hennar eigne bilde og montert saman til eitt som skal symbolisere firebarnsmora sin travle kvardag,med pendling over fjorden og rekreasjonsturar i naturen, med fotografering.
Gratulerer med dagen, Margrete!

Mimring.

Sidan Margrete fyller år i morgon, har eg laga eit lite mimre-innlegg. Det er meininga at det skal lesast nedanfrå og opp. Bilda er slike som ikkje har vore publisert så ofte, trur eg, og vona er at dei skal sette i gang mimre-funksjonen hos fleire.

Mimring om Margrete.

Her er heile storfamilen samla på tunet vårt 2.august 1992. Lise og Kjell kom innom på besøk, og det er dei som har tatt bildet.To naboungar ville også vere med , dei står heilt til høgre.Som de ser hadde vi berre to barnebarn på den tida. Storfamilien er blitt monaleg større sidan den gongen.

Her er vi på hotellet på Eid. Året er 1989 og mamma fylte 85 år. Ho spanderte middag på den nærmaste familien.Her øver Margrete og Lars seg til dei skal bli 4-barnsforeldre. Einar var det einaste barnebarnet vårt på den tida, og den einaste som M.og L. var tante

og onkel til.

Same året som Margrete og Lars gifta seg, reiste dei til Kristiansand for å studere.Der budde dei i to år. Begge haustferiane dei var der, reiste vi nedover på besøk.Dette er frå den andre turen, trur eg. Margrete var glad i å shoppe den gongen også,men ein fattig student har ikkje råd til all verda. Her har vi tatt bilde etter ein tur på Sørlandssenteret. For pengar som ho fekk til konfirmasjonen, kjøpte Margrete hunden Nadja, ein Old English Sheepdog, som levde til ho var over 11 år.Viss de synest at Nadja liknar på hundane dei har no, så gjer ho det. Men Nadja var mykje større.Dette bildet av Margrete og Lars er frå 1987.

Til konfirmasjonen i 1983 fekk Margrete seg ekte sognebunad. Det var farmora og tanta som stod for det prosjektet. Bunaden sin har ho sjølvsagt enno.Det lange håret klipte ho kortare rett etter konfirmasjonen,så på dei offisielle konfirmasjonsbilda har ho ein annan frisyre.

Margrete var med i "leikarring" nokre år. Der var det vanleg å ha bunad, eller aller helst jukse-bunad. Dette var den andre juksebunaden ho hadde. Her er dei tre søskena samla i sofakroken.Truleg er det jul

Synest eg ser ein juledekorasjon på hjørnebordet.Dei orange gardinene hadde vi i fleire år, før mamma overtok dei.

Kor gammal Margrete er her, er eg ikkje sikker på, men eg trur bildet må vere frå 1978 eller-79.Ho og mormora har sett seg til bords julafta. Når eg tek med så mykje av bakgrunnen på bilda, er det for å vise fargar og interiør som var in på den tida.

Julafta var det skikk og bruk å kle på seg det ein hadde fått i presang, og så ta bilde.( Solveig har strekt hovudet ut av bildet her).Denne jula fekk Margrete ei dokke som ho blei veldig glad for. Dessverre fortok gleda seg utover kvelden, då armar og bein fall av etter kvart som ein fekk dei på plass igjen. Dokka vart bytta 3.juledag, men den "nye" dokka vart aldri så god som den første.

Her sit dei tre små på kista til Marie Eline Andersdotter Sætre, oldemora mi. Vi budde framleis på Melle. Margrete er blitt stor og tung, og Solveig har visse problem med å halde henne.Solveig fylte 5 år den sommaren M. vart fødd.

Margrete vart fødd 20.juni 1968.Her er ho mellom dei to søskena sine i stova vår på Melle.Den kvite jakka ho har på seg hadde eg hekla.

Gratulerer, Lappetausa!

I dag er det den produktive Lappetausa som fyller år.Eg har kjent henne sidan ho var 8 år, sidan ho er veslesysta til svigerinna mi. Bildet er frå fødselsdagen min, då ho kom på overraskande besøk og hadde med seg den fine gåva på bildet.
Gratulerer med dagen og god sommar, Elin!

Bok nr.39: Gylne tider.

Dette er Jan Mehlums første bok i serien om Tønsberg-advokaten Sven Foyn. Som dei fleste krimheltar har han sine kjenneteikn. For det første ei lett stamming,som kan vere plagsom innimellom. Han har den store St. Bernhardshunden Hulda, som somme tider lyder namnet sitt; og så har han sansen for ein god konjakk og ein sigar i ny og ne.
Sven Foyn er sjølv forteljar i boka; stilen hans er elegant, slentrande og lett sarkastisk-humoristist. Språket er kort sagt heilt glitrande etter mi meining.
Somme gonger lurer eg på om boka rett og slett er ein sjangerparodi.I alle fall er likskapen med Staalesen og Varg Veum påfallande, når ein ser bort frå dialekten.
Innhaldet er ikkje spesielt originalt; andre bøker i serien er betre i så måte.
Ove Christian Owe les boka så bra som det er mulig.Eg kosa meg med opplesinga og språket.
Solveig har også blogga denne boka, så les gjerne kva ho skriv også.

Bok nr.38: Øya.

Denne boka har Solveig skrive om før, så eg vil tilrå at de les hennar meining også..
Her kjem mitt syn:
Forfattaren har eit fantastisk materiale å jobbe med.På nordkysten av Kreta ligg den vesle byen Plaka og eit lite stykke ute i havet ligg øya Spinalonga, der det var leprakoloni frå 1903-1957. Alle spedalske frå Kreta og fastlands-Hellas vart sende til denne øya etter at dei hadde fått diagnosen.Her levde dei resten av livet sitt i eit heilt spesielt samfunn. Ingen utanfrå besøkte pasientane, med unntak av legane.
I den vesle byen Plaka kunne dei sjå ut til øya,med skrekk for at dei, eller nokon i familien, ein dag måtte reise dit. Elles går livet som vanlig, folk lever og dør, gifter seg og får born.Dei opplever krig og fred og elles alt anna som eit menneskeliv kan innehalde.
Alt dette bakgrunnsstoffet i boka er interessant og lærerikt.Eg fekk vite mykje om sjukdommen lepra som eg ikkje visste før. Eg fekk også vite mykje om livet i ein gresk småby, om skikkar ved bryllup, barnedåp og gravferd, og om måten folk tenkjer på. Og om sladder og baktaling.Så langt synest eg boka fungerer godt.
På denne bakgrunnen har forfattaren plassert ein handfull menneske som hovudpersonar.Og det er her forteljinga sviktar totalt, etter mi meining, for vi kjem aldri "under huda" på personane.Alt blir berre på overflata, same kor dramatisk det er det som skjer.Det er som å lese ein ukebladsroman.
Språket i boka er uinteressant, gammalmodig og romantisk(i tydinga urealistisk). Opplesaren kan kanskje ta noko av skulda for det?
Til tross for denne knusande kritikken, vil eg likevel tilrå folk å lese boka- på grunn av bakgrunnsstoffet.Eg las den som ein dokumentar-roman.

Strikkemor(o) fyller år.

I dag vil vi gratulere Hilde så mykje med dagen! Sjølv om det er ei stund sidan, hugsar eg tydelig den fine varme sommardagen ho kom til verda.

Mamma var på besøk hos oss på Melle, men var ikkje til å stoppe då vi fekk meldinga om at jente nummer to i familien på Hildegard var komen til verda.Då var det rett heim!

Åra har gått og mykje har skjedd, men Hilde er likevel den samme som ho alltid har vore. Kjapp i replikken, og flittig med hendene.

Eg har rota fram nokre gamle bilde frå den gongen ho kom på besøk og hadde med seg den første av dei fire sønene ho fekk etter kvart.Solveig har nok også vore her, sidan eldsteguten hennar også er med på eitt av bilda.

Eg kunne sjølvsagt mimra mykje meir,men det får vere til ein annan gong.

Kjære Hilde! Gratulerer så mykje med fødselsdagen.