Bok nr. 66 - 2012: Skyggedød

Anne Holt har aldri vore min favoritt, og det er ho ikkje etter denne boka heller.
Ein liten gut dett ned frå ei gardintrapp og misser livet. Faren, som har ord på seg for å vere ein brutal far, vert med ein gong mistenkt.
Boka er litt sånn Agatha Christie-aktig- i det ein skal mistenke både den eine og den andre. Til slutt kjem avsløringa. Det var berre det at eg hadde funne mordaren for lenge, lenge sidan.
Boka er etter mi meining verken spennande eller interessant. Her er for mange ord, for mykje fyllstoff  - og i det heile tatt. Eg vil sjølvsagt ikkje fråråde  nokon å lese boka, men den fall ikkje i min smak.Slutten er patetisk.
Forfattaren vil sette søkelyset mot vold mot barn, seier ho i etterordet, og det er jo prisverdig.

Bok nr.65 - 2012: Noe til besvær.

Eg skal innrømme at eg var frista til å legge frå meg denne boka etter å ha høyrt eit par plater. Ikkje berre var her mange namn å halde greie på, men Bjørn Sundquist las med ein påtrengande nordnorsk aksent. Så tenkte eg at eg kunne gi boka ein sjanse til, og etter kvart hang eg med. Fortellinga balanserer hårfint mellom tragedie og komedie; ein veit ikkje alltid om ein skal le eller gråte, for det som skjer er slett ikkje så morsomt. Men alle har vi vel vore i ein situasjon som eigentlig er trist-men så ser ein også det komiske i det som hender. Det har i alle fall hendt meg. Då eg, etter å ha lese ut boka, slo opp på nettet, såg eg at den hadde fått terningkast 6.
I staden å skrive om kva boka handlar om, legg eg ut ei lenke.
Det eg "lærte" av boka er at ein skal ikkje vere så redd for kriser, at problema kjem til overflata og blir synliggjort er ofte det beste som kan skje. Ordet krise kjem av det greske ordet katarsis som tyder rensing.
Eg har ikkje lese noko av denne forfattaren før, men veit at han har skrive ein del bøker for barn.
http://www.bokklubben.no/SamboWeb/produkt.do?produktId=2611870

Bok nr.63 - 2012 : I kjølvannet.

Denne boka vart med heim frå biblioteket sist eg var der. Eg hadde ei kjensle av at eg hadde lese den før, og det hadde eg! Likevel las eg den om att, sidan den var berre på 4 CD-ar.
Eg-personen (forfattaren sjølv?)har mist foreldra sine i brannen ombord i Scandinavian star. Han skulle eigentlig vore med sjølv, men hadde gløymt det. Dette blir veldig traumatisk for han. Boka handlar mykje om saknet etter faren, spesielt, og minnet om den personen faren har vore.
Det er tankar og følelsar det handlar mest om, ikkje så mykje handling.
Denne forfattaren har fått mange prisar for bøkene sine, særlig  for boka "Ut å stjæle hester" , som er omsett til mange språk. Eg har lese fleire bøker av forfattaren, dei fleste to gonger. Det betyr kanskje at eg likar det han skriv, og måten han skriv på?
Bibliotekmerket på boka betyr berre at eg har funne bildet på nettet.

Bok nr. 62- 2012: Agnes i senga.

Agnes har rundet tretti og jobber som flyvertinne. Kjæresten, William, har gjort det slutt. Han har lenge stått i med en annen kvinne. Faren til Agnes eier en bygård, og hun får lov til å låne en leilighet midlertidig. Den egentlige leieboeren heter Åsa Wallander og er for tiden i praksis i Tromsø. Agnes tar kjærlighetssorgen svært alvorlig - selvmedlidenheten når de store høyder, og hun holder senga. Så vondt har hun at hun ser seg nødt til å dempe sorgen med Paralgin forte. Og ikke klarer hun å la være å snoke i Åsa Wallanders saker.(Frå nettet).

 

Margrete har skrive om boka før, så eg skal vere kort.
Temaet i boka er eigentlig ikkje morsomt i det heile tatt, men måten Agnes og livet hennar blir skildra på, kallar likevel på smilet. Det er ein slags galgenhumor som går gjennom heile teksten. Forteljestilen gjer at ein ser det tragikomiske i situasjonen og det som skjer vidare.Utan å bagatellisere sviket Agnes har opplevd. Henriette Stenstrup les veldig godt.
Eg vil anbefale andre å lese boka.
Eit lite klipp frå boka:
Agnes finn ein lapp ved døra:
"Trenger du noen å snakke med? Savner du å dele erfaringer med andre i samme situasjon?" står det i eit skriv frå Pårørendeforeningen, som har møte kvar første tysdag i månaden." God stemning og ferske vafler."

 

 

 

Bok nr. 60 - 2012 : Armenia Albania Argentina.

Denne boka er skriven av mi gamle veninne og kollega Rønnaug Kleiva. Ho kallar boka ein sjølvbiografisk roman. Romanen handlar om Rønnaug som reiser rundt -mest på Balkan. I følge forfattaren sjølv er det mykje i boka som er sant, andre hendingar har ho dikta opp.
Sidan eg kjenner Rønnaug såpass godt kjenner eg att mykje av det ho fortel.
Boka kan lesast som lausrivne korttekstar, noko som Rønnaug  ofte skriv. Språket er som vanlig heilt perfekt, her er ikkje eit ord for mykje og ikkje ei dårlig setning. For folk som har problem med å skrive nynorsk, vil eg anbefale å lese Rønnaug sine bøker.
Det er alltid vanskelig å vurdere bøker når ein kjenner forfattaren, men eg kan i alle fall seie at EG likte boka. Eg skal lese boka om att,eit kapittel om gongen, for her er mykje å lese mellom linjene.

Bok nr.59 - 2012: En god sak.

Et planlagt boligprosjekt på Fornebu lar seg ikke realisere. De som har kjøpt seg inn i prosjektet taper alle pengene sine. Folkene som står bak, investorer og meklere, stikker av med gevinsten. Økokrim får ikke noe på noen av dem. Er dette et bevisst bedrageri eller er samfunnets regler virkelig såtilrettelagt for de sterke ?

Dette er grunnen til at ein pensjonert universitetslektor med matematikk som fag , og som i tillegg er ein skikkelig datanerd, set seg føre å drepe dei mest skuldige i at ho og mange andre miste pengane dei hadde investert.Ho er ei søt gammal dame som heiter Anna. Ho hadde først berre tenkt å presse dei for pengar, men så ballar det på seg. Med seg får ho Cecilie, ei ung kvinne med god utdanning.Faren hennar har tatt livet av seg på grunn av tapsprosjektet.
Eg synest historia er svært lite truverdig, og ikkje ein gong særlig spennande, sidan vi heile tida har full kontroll på både "politi og røvar". Lesaren er allvitande.
Eg plar like godt Mehlum sine bøker, men denne historia blei for tynn. Synd, for han skriv godt. Her er både ironi og humor, som vanlig, men eg skal innrømme at eg lurte litt. Er historia ein parodi?
Boka tok seg opp litt på slutten, men er stort sett nokså kjedelig. Ikkje anbefalt.

Bok nr. 58: De ensomme

Eg sette meg føre at eg ville lese Barbarottikvartetten i rett rekkefølge. Eg visste at eg hadde lese bok nr.3 før, men avgjorde at eg ville lese den om att. Då eg endelig fekk tak i nr.4, fann eg ut at eg hadde lese den også, men las den ein gong til. Eg har utrulig dårlig hukommelse, så eg les gjerne bøker om att. Det har eg forresten gjort heile mitt liv- ein får som regel meir ut av bøkene når ein les dei for andre gong. Som før sagt, likar eg dei fleste bøkene til Håkan Nesser. Sjølv om det er krim, så er det også god litteratur.
Krim er ikkje som før; no brukar mange forfattarar krimsjangeren for å belyse mange spørsmål om livet og samfunnet.Håkan Nesser skriv godt, og omsettaren må vel også ha sin del av æra for det gode språket.

Her er dei fire bøkene i kvartetten:
1.Menneske uten hund.
2.En helt annen historie.
3.Beretningen om herr Roos
4.De ensomme.

Bok nr.3 er min absolutte favoritt.
Dei som vil vite meir om bøkene finn mykje stoff på nettet.

Bok nr. 57 -2012: Svik

Denne boka har Margrete skrive om før, så eg gjer det kort. Faktisk likte eg boka ganske godt, den kan minne om bøkene til Camilla Läckberg, men utan så mykje fyllstoff.

Det einaste eg har alvorleg innvending mot er at Trude Teige ikkje skriv på nynorsk, sidan handlinga i boka er lagt til Sunnmørskysten. Det høver dårlig å sitere ekte sunnmøringar på nokså konservativt bokmål.

Vêrmelding 13.11. 2012

Klokka er snart halv seks og det er mørke natta ute. Temperaturen er det ingen ting i vegen med, nærmare +11 grader C. Det er overskya og litt regn.
Dagane er korte på denne årstida, men som eg sa til Nils nettopp: Dagen treng ikkje vere slutt fordi om det er mørkt. Så no er han i garasjen og fileterer fisk, og etterpå skal eg lage fiskekaker. Han mel fisken ein gong på handkvern, og så rører eg farsen på Kenwood Major-miksaren.
Ja, vi har kvern til Kenwooden, og ja, vi har foodprosessor, men vi har funne ut korleis vi likar best å gjere det. Eg brukar Wenche på frokost-TV si oppskrift, sånn cirka. Det er fleire som har spurt etter oppskrift på fiskekaker, men ein kvar har sin eigen vri, så det er vanskelig å gi ei nøyaktig  oppskrift. Kor mykje ein skal spe t.d., kjem mykje an på fisken. 

For dei som har lyst å prøve, er det berre å finne seg ei oppskrift på nettet og sette i gang. Øving gjer meister. Det lettaste eg å bruke foodprosessor og ha alt oppi på ein gong og så køyre farsen på fullt. Då blir kakene finmelne. Aberet er at prosessoren tek berre 700 gram fisk.
Tidlegare i dag har vi vore til Vik og handla, så steikte eg sei til middag. Etterpå måtte eg ligge på sofaen, for eg plagast med hofta. No skal eg sette i gang med fiskekakene.Har dessverre berre sei i dag, ville gjerne hatt hyse og lyr også.

Klokka 19.00:
No er fiskekakene i boks-eller rettare sagt, dei står til kjøling oppå fryseboksen. Og kjøkkenet er rydda. Ikkje all verdens arbeid.

I dag fekk eg pakke i posten-frå haugen bok.no Når eg ein sjeldan gong kjøper papirbøker, brukar eg denne nettbokhandelen i Volda. Bestilte boka sundag kveld og i dag låg den i postkasse, 30 kr billegare enn på vanlig bokhandet og tilsendt gratis. Veldig lurt, særlig viss ein har tenkt å gi bort bøker, då sender dei boka til mottakaren og rekninga til meg.(Eller eg betaler på nett med det same).
Boka eg kjøpte er skriven av mi gamle veninne og kollega Rønnaug Kleiva frå Vartdal. Ho skriv ein flott nynorsk i ein ordknapp stil. Har lese mange av bøkene hennar, men denne har eg sjølvsagt ikkje lese enno. Skal blogge om den når det er gjort.

Bok nr. 56: Himmel over London

En gammel, døende mann inviterer sine nærmeste til en middag i London. Han bærer på en stor hemmelighet som ikke skal avsløres før alle sitter rundt bordet. Vi følger hans og gjestenes forberedelser til den store middagen. Men er de egentlig ekte - eller bare figurer i romanprosjektet til den andre hovedpersonen?
Det begynner kl. 14.50 på Paddington Station, i hjertet av London. Eller en septemberkveld i 1968, på Trafalgar Square. Eller enda lenger tilbake i tiden, med en løgnaktig stasjonsbetjent og sønnen hans i byen K-.
Himmel over London er en ny sjanger, som beholder både krimmens spenning og skjønnlitteraturens dybde. Det handler om mord og kjærlighet, og det utspiller seg i London, den evige byen. Det handler om bøker, om hvorfor de ikke er til å leve uten. Og så handler det om tiden som stjal livene våre og om «sjelens obotliga ensamhet», som Hjalmar Söderberg kalte det.
Dette kan ein lese om boka på nettet, og sikkert mykje meir også.
No likar eg svært godt forfattaren Håkan Nesser og har lese mange bøker av han. Dei fleste har eg likt godt. Men denne gongen forvirrar han meg, og eg blir noko frustrert etter kvart som eg les-til eg etter kvart begynner å forstå. Forfattaren skriv godt, eg finn att hans vanlige humor og ironi og han filosoferer over liv og død, som alltid. Men, så er det slutt på det vanlige. Her er eit konglomerat av historier og tilsvarande mange personar, nokre reelle andre fiktive, og desse blir blanda i hop så ein til slutt  ikkje forstår bæra. 
Det er ein slags meta-roman, som blant anna handlar om det å skrive, men for meg blir det noko forvirrande og langdrygt. Eg veit eigentlig ikkje kva eg skal meine om boka- og om sjangeren i det heile. Ein ting er eg likevel sikker på:Boka er for lang! 12 CD plater er i meste laget for denne historia.

Bok nr. 55 - 2012: Sluk.

Denne boka er skriven av ein av favorittforfattarane mine. Og han skuffar ikkje denne gongen heller. Boka er gripande, den er lett å lese, men ikkje SÅ lett å forstå. Det likar eg. For på den måten held eg fram med å tenkje på det eg har lese. Eg vil ikkje gi meg ut på å fortelle kva boka handlar om, men slik eg oppfattar det er det ei blanding av ein sjølvbiografi( forfattarens eigen?) og fiksjon-eller kanskje ikkje? Hovudpersonane til Lars SC har alltid eitt eller anna lyte som alle kan sjå-men også indre "bristar" som ikkje er synlige for alle."Gjennomgangsmelodien" i boka er "Blue skies" med Ella Fitzgerald. Eg vil anbefale boka.

Frå nettet.
Beskrivelse:
"Det gror ikke før det har blødd. Var det ikke det alle hadde sagt før jeg dro min vei? At jeg måtte finne meg selv? Jeg måtte finne meg selv, sa de. Men jeg ville ikke det. Den siste jeg ville finne var meg selv. Jeg ville finne en annen, som var lettere å ha med å gjøre enn meg, en jeg kunne komme overens med, som jeg kunne leve med uten å dø.

SLUK er historien om forfatteren Funder, en roman med mange stemmer og uttrykk, bundet sammen av vers og refrenger. Den forener en strålende sommerfortelling fra Oslo på sekstitallet med et marerittaktig opphold i den amerikanske småbyen Karmack.

Femtenåringen Funder med kallenavnet Chaplin skal være en sommer alene med moren på Nesodden, men tvinges til å se seg selv med nye øyne da han i august tar båten hjem. Senere skriver han en fortelling om ulykkesfuglen Frank Farreli som også bor sammen med mor, men i likhet med Funder ikke kan fortelle om det han roter seg bort i. Det handler blant annet om trofasthet, om å settes på prøve som menneske, om avgjørende begivenheter som viser hva slags stoff man er laget av.

http://www.dagbladet.no/2012/07/16/kultur/lars_saabye_christensen/litteratur/bok/sluk/22506468/
Her kan de lese eit intervju med forfattaren

Bok nr. 54 - 2012: Beretningen om herr Roos.

Dette er tredje boka i Barbarottikvartetten, og den hittil beste.
Eg har lese boka ein gong før, men likar å lese bøker om att, denne gongen også for å få lese heile kvartetten nokonlunde i samanheng. Boka er på 14 CD-plater, men detektiven Barbarotti dukkar ikkje opp før på plate nr.7. 
Første delen handlar om herr Roos, som på mange måtar liknar mykje på den noko yngre Barbarotti. Dei er begge menn som er godt vaksne og som grundar over mykje i livet. Her er utrulig mange suverene formuleringar og språklige "blomster" og då meiner eg det positivt.
Nils Ole Oftebro les så godt at han kunne fått ein monterings-maual frå Ikea til å røre oss i hjerterota, så han løfter boka til dei store høgdene.
Håkan Nesser blir kanskje ikkje sett på som ein stor forfattar- nettopp fordi han skriv krim. Men det "kriminelle" er eigentlig underordna; han skildrer menneskelagnader, og viser på ein måte at alle kan kome i situasjonar som resulterer i brotsverk. Eg anbefaler bøkene hans, særlig Barbarottikvartetten.

Bok nr. 53 - 2012: Mokka.

Dei fleste kjenner vel til boka, og filmen, "Saras nøkkel". Forfattaren Tatiana de Rosnay har skrive fleire bøker som eg har lese, utan særlig begeistring. Bøkene er lettlesne, ja helst vil eg kalle dei "lettvekterar".
Denne boka, "Mokka", er heller ikkje stor litteratur, likevel var der NOKO med den. Handlinga er i kortheit den at ein 13 år gammal gut blir påkøyrt av ein bil. Bilen stoppar ikkje, men stikk av frå åstaden.
Guten blir liggande i koma, mens politiet somlar med å finne gjerningsmannen/-kvinna.
Det er mor til guten som har forteljestemma gjennom heile boka; ho fortel ikkkje berre om det som skjer eller har hendt før, men om alle tankane ho gjer seg. Ho blir heilt hekta på at ho skal finne den som har skada sonen. Det er ikkje vanskelig å sette seg inn i korleis ho har det -mens vekene går og guten ikkje vaknar. 
Boka er enkel, og løysinga kjem ikkje som noka bombe. Det beste med boka er at ein så lett kan følgje tankane og kjenslene hennar, sjølv om forfattaren med fordel kunne ha korta teksten ned litt. Boka er på 6 CD-plater.

Bok nr. 53 -- 2012: En blå kjole fra herr Hitler.

Liv har isolert seg i familiens sommerhus og planlegger å ta livet av seg. Naboen 
Irma er tysk og ferierer hver sommer i Norge. De to blir fortrolige. Begge har de en historie som de aldri har fortalt. Irma var kontordame for Gestapo og har en fortid i Norge under okkupasjonen. Livs historie handler om en kjærlighet hun hadde som barn og om en ung manns svik.

"I romanen «En blå kjole fra herr Hitler» spelar Toril Brekke krigen inn i ein roman på originalt vis, og viser at å fortelje livshistoria si kan føre til så mangt. Årets roman frå Brekke er kort, men med ein fyldig klangbotn." Marta Norheim NRK.

Eg likte godt denne vesle romanen på berre 3 CD-plater. Torill Brekke er historikar og har skrive mange historiske romanar, mellom anna ein trilogi om innvandrear til Nord-Amerika. I desse romanane var historia i framgrunnen og menneska statistar. I "En blå kjole fra herr Hitler" er det annleis. Den gamle tyske dama og den unge jenta har kvar si historie, som delvis blir avdekte i samtalane mellom dei to. Men mykje må ein lese mellom linjene. Det likar eg godt. Eg vil anbefale denne boka. Opplesaren gjer ein god jobb. Her er mykje dialog, og ho klarer å få den tyske dama til å snakke norsk med tysk aksent-utan at det blir irriterande.

Bok nr. 52 - 2012: Lukkede rom.

Lukkede rom er en frodig, stor familieroman om hemmeligheter, drama og farlig kjærlighet. Selv om romanen er en bestselger og lettlest, har den en spesiell komposisjon. Fortellingen springer frem og tilbake i tid, og som leser får du stadige pirrende, men forskjellige smakebiter av historien. Om Peer Gynt kan sammenlikne seg med en løk uten kjerne, kan denne romanen sies å være som et artisjokkhjerte – en delikatesse du alt for sjelden smaker.
I forbindelse med en ombygging av den gamle villaen til familien Lax kommer en godt bevart hemmelighet for en dag. Huset tilhørte den berømte maleren Amadeu Lax, og bak en av hans veggmalerier av hans vakre kone, Teresa, finner man et skjult kott. Der finner man et mumifisert kvinnelik som viser seg å være restene av nettopp den vakre Teresa, hun som angivelig skulle ha stukket av til Amerika sammen med sin elsker i 1936.
Dette har eg henta frå nettet, og der finn de meir om de er interesserte. Eg var skeptisk då eg begynte på denne romanen, trudde det var ein såkalla "bestseller" igjen, men faktisk var boka betre enn forventa.Det gikk ei stund før eg fekk orden på personane i notid og fortid, sidan fortellinga hoppar fram og tilbake i tid. Forteljestemma er heller ikkje den same heile tida. Etter kvart som eg fekk taket på handlinga var ikkje boka så verst. Det mest interessante for meg var likevel miljøskildringane frå herskapshuset i Barcelona. Eit slags "Downton Abbey".

Bok nr. 51 - 2012: En helt annen historie

Den andre av fem bøker om kriminalinspektør Gunnar Barbarotti.  Noen svenske turister - to par og to single - omgås et par sommeruker i Finistère i Bretagne på begynnelsen av 2000-tallet. Seks nyblivne venner ristes sammen. De bader, spiser, drar på turer og flørter en smule på tvers av ekteskapsgrensene. Etter dem finnes noen spredte fotografier, muligens et gruppebilde, en akvarell og en anonym dagbok som skildrer deres eskapader. Fem år senere begynner noen å drepe dem, en etter en, men først etter at kriminalinspektør Gunnar Barbarotti i Kymlinge i brevs form har blitt advart om mordene som skal skje. Sakene får voldsom medieoppmerksomhet og politiet presses til det ytterste for å finne ugjerningsmannen. Morderen fortsetter likevel å leke katt og mus med etterforskerne og fremstår som stadig mer ubegripelig og umulig å gripe. I den andre boken om Gunnar Barbarotti, "En helt annen historie" får vi på nytt møte den grublende tvileren som stadig er i diskusjon med sin Gud. Første gang møtte vi ham i den svært kritikerroste "Menneske uten hund". Gunnar Barbarottis yrkeskarriere fremstår for ham som stadig mindre meningsfull, samtidig som tilværelsen ellers viser seg fra sin mer forlokkende side.
Dette har eg henta frå nettet.
Her er mi meining. Denne boka er veldig bra, betre enn den første i serien.
Den tredje har eg lese før, så den veit eg er god.
Også denne gongen kjem Håkan Nesser levert førsteklasses krim, med ein finurlig slutt.
Likevel er det tankane og funderingane til detektiven som fengslar meg mest. I denne boka har han også gjort den genistreken å få skrive inn ein meir "litterær"tekst. Boka og serien er anbefalt.

Bok nr. 50 -- 2012: Menneske uten hund.

2595403

Desember i Kymlinge. Medlemmene i familien Hermansson samles for å feire 105-årsdag - pappa Karl-Erik fyller 65, eldste datter Ebba 40. Men ingenting blir som de hadde tenkt seg. Natten før den store dagen går Robert, sønnen i familien og c-kjendis etter sin innsats i realityserien "Fangene på Koh Fuk", ut en tur - og kommer aldri tilbake. Neste natt forsvinner Ebbas sønn Henrik like sporløst. Det er en spesiell sak den italienskættede kriminalinspektøren Gunnar Barbarotti må ta seg av. Kan det være en tilfeldighet at to mennesker forsvinner fra samme familie og samme adresse med et døgns mellomrom? For å løse gåten om hva som skjedde de to nettene i desember må Barbarotti nå inn til denne dysfunksjonelle familiens mørkeste hemmeligheter og gjøre det usynlige synlig - og det ikke uten et ønske om at det fantes en god, høyere makt å henvende seg til underveis.
Dette har eg henta frå nettet. Las ut boka før middag, men var litt i stuss etterpå. Så oppdaga eg at eg hadde hoppa over ei plate. No har eg lese den også, og alt fall på plass.
Dette er første boka i Barbarotti-kvartetten, og eg har den andre klar, nummer 3 har eg lese før.
Eg har alltid likt Håkan Nesser sine bøker, i alle fall dei fleste av dei. Denne er ikkje noko unntak, men eg har lese den over litt for lang tid. Det er ingen fordel.
Elles synest eg at Nesser skulle kalla bøkene sine "En historie om eg forbrytelse" slik som Jussi Adler Olsen gjer, for dette er ikkje krim av det direkte spennande slaget. Det er ei skildring av hendingar som fører til brotsverk og om alt det vonde som kjem i etterkant.

Medlemmene i familien Hermansson samles for å feire 105-årsdag - pappa Karl-Erik fyller 65, eldste datter Ebba 40. Men så forsvinner Robert, sønnen i familien. Neste natt forsvinner Ebbas sønn Henrik like sporløst. Det er en spesiell sak den italienskættede kriminalinspektøren Gunnar Barbarotti må ta seg av. Kan det være en tilfeldighet at to mennesker forsvinner fra samme familie og samme adresse med et døgns mellomrom? Dette er den første boken om Gunnar Barbarotti.

Bok nr.49 - 2012: Sunset Park

Denne forfattaren var heilt ukjend for meg, då eg fekk eit tips frå ei tidlegare "studievenninne" som no er biblioteksjef i Ålesund. Ho meiner at Paul Auster er den beste nolevande amerikanske forfattaren.Han er gift med den norskætta forfattaren Siri Hustvedt.
Biblioteket her hadde ingen bøker av han, men skaffa denne frå Ålesund . Bibliotekpersonalet her er utrulig serviceminded. No har eg nettopp lese ut boka, men eg har litt problem med å skrive om den.
Men noko kan eg i alle fall seie. For det første kjem eg nokså sikkert til å lese boka om att. For det andre burde eg ha lese den på papir, for det tredje burde eg ha lese den meir i samanheng osv.
Eg vil også sjå filmen "Våre beste år" før eg les boka for andre gong.
Den raude tråden i boka er historia om den unge mannen Miles som stikk av heimefrå  fordi han ikkje held ut skuldkjensla etter at stebroren omkom i ei bilulykke. Han og stebroren krangla og Miles dytta til han så han datt ut i vegen og vart overkøyrt.
Han rømmer frå New York til Florida der han forelskar seg i den pur unge Pilar. 
Etter mange år reiser han tilbake til New York........
Men boka handlar om så mykje. Her er eit heilt lappeteppe av historier om ulike menneske. Her også mange trådar til litteratur, baseball, teater, film og bildekunst. Eg følte meir enn ein gong trong til å lage eit skjema og dra opp linjer for å få det heile på plass.
Boka er ikkje tung eller vanskelig å lese, men litt utfordrande. God bok!
Margrete les boka no, ho kjem nok til å komme med ein betre omtale.

Bok nr.48 -- 2012: Alle vil hjem. Ingen vil tilbake.

Frå nettet:
Julie har mistet broren Tarjei i Afghanistan-krigen. Der døde også vennene Kristian og Trygve. Alle var de fra den samme bygda.
"Alle vil hjem. Ingen vil tilbake"  handler om de etterlatte. Julie, nabogutten Sigurd som var forelsket i Trygve, og Mats, Julies tilsidesatte kjæreste, er i ferd med å etablere sine voksne liv i skyggen av sorgen. De vet at de må komme seg videre etter katastrofen som har rammet dem, og de møter utfordringer i seg selv og i forholdet til de andre, og alle merker på sitt vis hvor møysommelig og krevende det er å komme hjem - til seg selv og alt som må rives opp og bygges på nytt.
"Alle vil hjem. Ingen vil tilbake" forteller engasjerende og nært om tilhørighet, identitet og avgjørende valg i livet.

Denne boka er framhald av "Bli hvis du kan. Reis hvis du må." Og, som i den første boka, er her fleire fortelle-stemmer. Somme kapittel er skrivne på nynorsk, andre på bokmål, alt etter kven som fortel. Dei ulike målformene understrekar også skiljet mellom by og land.Det er ei fin bok, som skildar korleis sorga kjem til uttrykk hos dei som er att. Eg er alltid i tvil når eg les bøker som er såpass "psykologiske"-lurer på om dei som skriv har verkelig innsikt i problema, eller om det er kvasi-psykologi. Eg veit eigentlig ikkje om det er så viktig, for det er mange måtar å sørge på så ingen ting blir vel eigentlig heilt feil. 
Denne boka er minst like bra som den første; men vil du lese den, så sørg for å ha begge tilgjengelige og les dei fortløpande.Det er mitt beste råd.

Bok nr. 47 : Det som ventet meg.

Det som ventet meg er en roman om en usedvanlig kvinnes kamp for kjærlighet, rettferdighet og overlevelse under vekslende regimer i en sterkt tradisjonsbundet kultur. Hendelsesforløpet strekker seg fra 1960-årenes Iran, gjennom den islamske revolusjonen i slutten av 1970-årene og deretter den åtte år lange krigen mellom Iran og Irak i 1980-årene, frem til dagens strengt religiøse regime, og gjenspeiler opplevelsene og erfaringene til en hel generasjon iranske kvinner. Romanen, som var Parinoush Saniees debutbok og første gang kom ut i 2003, er tross sitt kontroversielle tema tidenes mest solgte i Iran, og har etter hvert også blitt en internasjonal bestselger. I 2010 ble den belønnet med den italienske Boccacio-prisen.

Til å begynne med syntest eg denne boka hadde ei grei historie, men blei fortalt i eit kjedelig språk.Typisk "bestseller-bok".
Etter kvart blei det meir interessant. Det var som om språket modna i takt med hovudpersonen, som  er jeg-personen i fortellinga.
Det som er det mest interessante med boka er å få innblikk i dagligliv og tankegang i Iran i  desse åra. Det som er heilt annleis enn her i landet, er at familien har så mykje å seie. Nesten ingen handlar imot familien sin vilje. Og familien er ikkje berre barn og foreldre, men også besteforeldre, onklar,tanter og søskenbarn. Og det blir forventa at familien stiller opp for alle medlemmene. Her er kommunistar, muslimar og islamittar, som tenker ulikt, så det er duka for konflikter.
Hovudpersonen kan av og til bli litt for prektig og retthaversk etter mi meining.Ho veit alltid kva ho skal seie til barna sine for å få dei til å gjere det ho vil.
Eg kjenner menneske som har flykta frå Iran, men eg er alltid interessert i å lese om menneske som lever i andre land i eit for meg framandt miljø. Eg anbefaler andre å lese denne boka.