Bok nr. 59 - 2013: Den blinde guden.

Denne krimromanen er vel verken verre eller betre enn dei fleste andre. Feilen er at eg fekk den på ei MP 3-plate ein dag eg ikkje fann noko anna. Dette formatet likar eg ikkje, så det har blitt veldig sporadisk lesing.I ettermiddag og kveld sette eg meg føre å lese den ferdig, og no er eg i mål.
Kvar har eg det frå dette at eg absolutt må lese ferdig bøker anten eg likar dei eller ikkje? Er det rett og slett ei tvangshandling?
Eg har lese så utrulig mykje krim at det skal noko til før eg blir engasjert i desse historiene. Lasse Lindtner les godt og det er nesten som radioteater med alle stemmene som han legg på aktørane. Men det er mange involverte, og mange dialogar og samtaler, så det blir litt slitsomt.
Chris Tvedt har denne gongen hatt hjelp av kona si, så i tillegg til alt anna får vi vite kva folk har på seg, korleis dei har det heime, og om dei har rydda og vaska i huset sitt.
Eg likar best krim når den er stramt komponert og fokusert på det saka gjeld. At alle forbrytarar har ei dårlig mor kjem forresten tydelig fram i denne boka.
No er eg litt sarkastisk, men mange likar boka og den har fått gode kritikkar. Berre sjekk på nettet.