Bok nr.73:Vann til elefantene.

Ein gammal mann på 90 eller 93 år, vaknar ein morgon på aldersheimen der han bur, ganske sur og gretten som vanleg, heilt til sjukepleiaren minner han på at det er denne dagen han skal på sirkus.
Han har jobba på sirkus i fleire år i ungdommen, så dette gler han seg til. I løpet av dagen går tankane hans tilbake til 1920-30 åra i USA då han reiste rundt med såkalla togsirkus.Vi får høyre om dyra,sirkusfolka og det heile er som eit eventyr, men mykje dramatikk, og brutalitet både mot dyr og menneske.
I etterordet fortel forfattaren om korleis han har samla stoff til romanen ved å lese amerikansk sirkushistorie, og anekdotar om kjende sirkusmenneske og  dyr.
Mi meining om boka er at det er god underhaldning, nærmast som eventyr. Om ein vil legge djupare meiningar inn i historia, kan ein sikkert det.
Det mest gripande for meg var å lese om den gamle Jakob. Av hans historie kan ein i alle fall lære at kvart menneske har si historie- ingen er berre GAMLE