Bok nr. 16 - 2014: The rise and fall of Gøran Trovåg

Dette er historia om Stuart, som eigentleg heiter Gøran, og kompisane hans. Det er historia om skitten sprithandel, vennskap og musikk. Det er forteljinga om måker og vind, om damer og eksplosjonar, og ikkje minst: historia om å gå skikkeleg på trynet i hundeskit. Gaute Sortland har skrive ei morosam, skeiv og sår bok om det å vere ung gut i ein liten norsk by.
....................................................................
Denne vesle papirboka på vel 100 sider kjøpte Margrete på grunn av tittelen. I tillegg til Gøran møter vi også kameraten, Eivind, som ikkje heiter Trovåg.
Dette er ei ungdomsbok, og eg er slett ikkje i målgruppa. Likevel likte eg boka godt. Den er godt skriven, og innhaldet er meiningsfylt-også for meg. (No er eg ikkje HEILT ukjend med unge gutar som spelar i band heller).
Noko som er syntest var litt artig var at dei hadde laga ein sing som heitte-(Sitat) "Osteoporose, som var ein slags ballade. Han var i alle fall rolegare enn dei andre og handla om at livet kunne vere skjørt som beina til gamle damer og knekke når ein minst venta det."
Boka er skriven på heilt vanlig, korrekt nynorsk utan dialekt og andre vanskelige ord. Eg meiner at boka ville høve godt for ungdomsskuleelevar i urbane strøk, der dei har problem med å lese nynorsk.Eg synest boka rett og slett var GOD.